ViewTo

Ό,τι σκέφτομαι, ό,τι αγαπάω και ό,τι διαβάζω

Τρίτη, Φεβρουαρίου 26, 2008

Ηλεκτρονικοί σερβιτόροι

Αναδημοσιεύω από το σημερινό ''Βήμα'':
''ΤΕΛ ΑΒΙΒ. Στην αντικατάσταση των σερβιτόρων με... ηλεκτρονικές οθόνες έχουν προχωρήσει εστιατόρια στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στην Ιαπωνία και στο Ισραήλ. Τα καταστήματα διαθέτουν ηλεκτρονικές οθόνες σε κάθε τραπέζι οι οποίες παρέχουν τη δυνατότητα στους πελάτες να «χτυπήσουν» τις παραγγελίες τους οι ίδιοι- χωρίς τη μεσολάβηση σερβιτόρου. Στόχος (τι άλλο;) η περικοπή των δαπανών''.

Δεν νομίζω ότι θ' αργήσει η ώρα που κάτι τέτοιο θα επεκταθεί στους περισσότερους χώρους μαζικής εστίασης. Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τις θέσεις εργασίας ...

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 25, 2008

Το τέλος του Hi Fi & οι επιλογές των καταναλωτών

Ήταν κάπου στο 1992 όταν αγόρασα το πρώτο μου στερεοφωνικό (μετά από ατέλειωτο ''ψήσιμο'' στον πατέρα μου). Έκτοτε και για αρκετά χρόνια προχώρησα σε διαρκείς αναβαθμίσεις των συστημάτων μου πότε ακολουθώντας τη μόδα (από βινύλλιο σε CD) & πότε την επιδιώξη για καλύτερο ήχο (αλλαγές σε ενισχυτή και ηχεία). Κάποια στιγμή όλα αυτά τελείωσαν. Πρώτον γιατί συνειδητοποίησα ότι τα χρήματα που απαιτούνταν ήταν πολλά και η δαπάνη τελικά άσκοπη (καθώς η ποιότητα του ήχου κάποιων ''μεσαίων'' συστημάτων ικανοποιεί και με τον παραπάνω τον μέσο χρήστη) αλλά και γιατί μεγάλωσα και εκ των πραγμάτων οι ανάγκες και προτεραιότητες άλλαξαν. Τώρα πια, με τρία πιτσιρίκια γύρω μου, το stereo του σαλονιού είναι κλειδωμένο και σε πλήρη αχρηστία (τα καυμένα τα ηχεία που είν αι ''ακάλυπτα'' τα πληρώνουν όλα) και εγώ βολεύομαι μ' ένα μικρό compact το οποίο βρίσκεται -προς το παρόν- σε μη προσεγγίσιμο για τα παιδιά χώρο στο γραφείο μου.

Ο λόγος που έκανα όλες αυτές τις σκέψεις είναι ένα δημοσίευμα του Π. Αθανάσαινα στην ''Καθημερινή'':
για το τέλος των HiFi - τουλάχιστον με τη μορφή που τα ξέραμε. Στην εποχή του mp3 όπου σε μία μικροσκοπική συσκευή μπορείς ν' αποθηκεύσεις και ν' αναπαράγεις ένα τεράστιο αριθμό μουσικών αρχείων, ο -σαφώς- καλύτερος ήχος που προσφέρει το CD καθώς κι ένα καλό HiFi αναζητείται πλέον από έναν διαρκώς μειούμενο αριθμό καταναλωτών / ακροατών. Κι αυτό ενόσω, όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος, "ένα τραγούδι που έχει ψηφιοποιηθεί στα 128 kbps διατηρεί μόνο ένα μικρό μέρος των ηχητικών δεδομένων της αυθεντικής παραγωγής. Το μικρό ψηφιακό αρχείο είναι στην ουσία μια υπέρ-συμπιεσμένη έκδοση του πρωτότυπου. Επιπλέον, ανεξάρτητα από την ποιότητα του οικιακού ηχητικού συστήματος και τα υπέρογκα ποσά που πολλοί επενδύουν στην αγορά τους, ένα τέτοιο αρχείο θα έχει την ίδια χαμηλότερη ποιότητα που χαρακτηρίζει αυτή την ψηφιοποίηση''.

Eγώ θα έδινα 3 βασικούς λόγους για τους οποίους ο κόσμος επιλέγει πλέον το mp3:
i. Οικονομία (νομίζω δεν χρειαζεται ιδιαίτερη ανάλυση)
ii. Φορητότητα: όταν ο χρόνος παραμονής στο σπίτι έχει μειωθεί δραστικά δεδομένων των εργασιακών ρυθμών της καθημερινότητάς μας, η κυριαρχία των mp3 player είναι αναπόφευκτη.
iii. Ποιότητα μουσικής. Νομίζω ότι κι αυτός είναι ένας καθοριστικός παράγοντας. Όταν το προιόν αυτό καθεαυτό έχει φτηνύνει γιατί θα πρέπει ν' ακολουθήσει διαφορετική πορεία το μέσο αναπαραγωγής του;

Αγαπώ τη μουσική. Όταν κάπου στο 93-94 ''πρόδωσα'' το αγαπημένο μου πικάπ Dual για το πρώτο μου CD player το έκανα γνωρίζοντας ότι κάνω παραχωρήσεις σε θέματα ποιότητας ήχου. Όμως αυτό ήταν το μέλλον. Σε λίγα χρόνια η μουσική που άκουγα δεν θα ήταν διαθέσιμη σε δίσκους - όπως κι έγινε. Και η διαφορά στον ήχο είχε κυρίως σχέση με τη ''ζωντάνια'' του (σαν αντιστάθμισμα για την απώλεια της οποίας απαλλασσόμουν από τα ανυπόφορα ''τριξίματα'' του δίσκου και τον σχετικά σύντομο κύκλο ζωής του). Φοβάμαι ωστόσο ότι τα πράγματα έχουν πάρει την κατιούσα. Καλή η φορητότητα και τα δωρεάν downloaded αρχεία όμως με την ποιότητα του ήχου τι γίνεται; Και η διαφορά στην ποιότητα είναι πλέον αισθητή. Επειδή δεν μου αρέσει η αφοριστική τοποθέτηση σε θέματα τεχνολογίας (η οποία μας έχει προσφέρει άλλωστε τεράστιες δυνατότητες) θα ήθελα κάποια στιγμή να βρεθεί η ''χρυσή τομή''. Κι ελπίζω ότι θα βρεθεί.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008

H αρχαιότερη ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου

Λέγεται Sheffield F.C. , εδρεύει στο Σέφιλντ της Αγγλίας, αγωνίζεται στην 8η κατηγορία και ιδρύθηκε το 1857.

Αντιγράφω από τη σημερινή ''Ελευθεροτυπία'':
''Η Σέφιλντ Φ.Κ. ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1857 από μέλη του κρίκετ κλαμπ της πόλης, την ίδια χρονιά που Αγγλία και Γαλλία κήρυξαν τον δεύτερο πόλεμο του οπίου στην Κίνα, χρονιά που ιδρύθηκε το Χόλιγουντ, ξέσπασε η ινδική επανάσταση, έπεσαν τα τείχη της Βιέννης, κατασκευάστηκε το πρώτο αυτόματο ασανσέρ και συνέβησαν δύο καταστροφικοί σεισμοί, της Νάπολι και του Τόκιο. Βεβαίως η Σέφιλντ Φ.Κ. δεν ήταν δυνατόν να παίζει μόνη της και έτσι προέκυψε ως αναγκαιότητα η Χόλαμ, επίσης από το Σέφιλντ, που μπορούμε να το θεωρήσουμε λίκνο του ποδοσφαίρου καθώς ήδη το 1860 υπήρχαν στην πόλη αυτή του Γιορκσάιρ 15 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι! Σε μια στιγμή όπου στη Βραζιλία, αλλά και σε άλλες σύγχρονες ποδοσφαιροχώρες δεν είχαν καν ιδέα για το κλοτσοσκούφι. Τα αρχεία της FIFA και της αγγλικής Ομοσπονδίας κάνουν λόγο για τη μητέρα όλων των ντέρμπι, το «Σέφιλντ Ντέρμπι» ή άλλως πώς «Ντέρμπι των Κανονισμών», επειδή πάνω σ' αυτό εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά οι κανονισμοί του φούτμπολ. Η Σέφιλντ Φ.Κ. δεν έχει εθνικούς τίτλους. Εχει προ πολλού χάσει το στάτους της κορυφαίας ομάδας της πόλης υπερφαλαγγισθείσα από τις δύο συμπολίτισσές της. Κι αν επιβίωσε η ορίτζιναλ Σέφιλντ, το οφείλει στην αφοσίωση των φιλάθλων της και φυσικά στην ιστορία της''.

Ολική έκλειψη σελήνης αύριο

Ένα σπάνιο φαινόμενο θα λάβει χώρα αύριο ξημερώματα και θα είναι ορατό από την Ελλάδα - ολική έκλειψη σελήνης.

Αναδημοσιεύω από το σημερινό ''Βήμα'':
"Η αυριανή ολική έκλειψη Σελήνης είναι για... ξενύχτηδες. Θα χρειαστεί να θυσιάσει κανείς τον ύπνο του για να την παρακολουθήσει. Η αρχή της μερικής έκλειψης γύρω στις 3.43 τα ξημερώματα της Πέμπτης θα είναι σχεδόν ανεπαίσθητη στο μάτι, στις 5.01 όμως ξεκινά η ολική έκλειψη, η οποία θα διαρκέσει ως τις 5.51. Η Σελήνη σιγά σιγά θα σκοτεινιάσει και σταδιακά θα αποκτήσει σκουροκόκκινο χρώμα. Ετσι σκοτεινή και μυστηριώδης θα παραμείνει για περίπου μία ώρα. Το φαινόμενο θα ολοκληρωθεί στις 7.09, αλλά, καθώς στην Ελλάδα ο ήλιος ανατέλλει κατά τις 7.20, ο ουρανός θα είναι ήδη αρκετά φωτισμένος από το λυκαυγές. Ετσι οι φίλοι της αστρονομίας δεν θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν το φαινόμενο ως τη λήξη του''.

Η επόμενη έκλειψη σελήνης αναμένεται στις 21 Δεκεμβρίου του 2010. Ωστόσο, δεν θα είναι ορατή από την Ελλάδα.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008

Τάσσος και πρροβλέψεις ...

Ομολογώ ότι η ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου στις Κυπριακές εκλογές ήταν κάτι μη αναμενόμενο. Για την ακρίβεια το να βρεθεί τρίτος και άρα να μην περάσει στο 2ο γύρο, γιατί η περίπτωση αυτοδυναμίας είχε εξαρχής αποκλειστεί.
Δεν γνωρίζω την Κυπριακή πραγματικότητα και άρα δεν έχω καμμία προσωπική εικόνα για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Οι απόψεις δε που ακούω από τους ''γνώστες'' (Κυπρίους και μη) είναι μάλλον αντιφατικές.

Αυτό που μου δημιουργεί έναν προβληματισμό ωστόσο, είναι η ομοβροντία δημοσιευμάτων την επομένη των εκλογών από γνωστούς κονδυλοφόρους (γνωστής ''ιδεολογίας'') οι οποίοι και πανηγυρίζουν για το αποτέλεσμα ''θάβοντας'' το -πρώην πλέον- Κύπριο πρόεδρο. Είναι οι ίδιοι που στο κρίσιμο δημοψήφισμα για το σχέδιο Αννάν προέβλεπαν λοιμούς και καταποντισμούς έτσι και επικρατούσε το ''Όχι''. Τελικά το ''Οχι'' επικράτησε, πλην την καταστροφή την περιμένουμε ακόμη ...

Ειλικρινά δεν ξέρω ούτε αν ήταν καλός πρόεδρος ο Τάσσος ούτε πως πολιτεύτηκε στα εσωτερικά πράγματα της Κύπρου (γιατί κι αυτό είναι ένας σημαντικός παράγων για την ψήφο - μην το ξεχνάμε). Ελπίζω μόνο ο επόμενος πρόεδρος να επιδείξει την σωφροσύνη και -κυρίως- τις αντιστάσεις που απαιτούν οι περιστάσεις.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2008

O νέος αρχιεπίσκοπος

Aπό τις 7 Φεβρουαρίου η Ελλαδική Εκκλησία έχει νέο προκαθήμενο. Ένα άνθρωπο ήρεμο, χαμηλών τόνων και με μεγάλο έργο, ποιμαντικό και κοινωνικό στην μητρόπολη που διακονούσε τα τελευταία 27 χρόνια. Τα (πολλά) μοναστήρια της Βοιωτίας επί των ημερών του ανακαινίστηκαν εκ βάθρων και κυρίως επανδρώθηκαν με άξιους κληρικούς.

Η προσωπική μου γνώμη -στο λίγο που έχει τύχει να τον γνωρίσω- είναι πως πρόκειται για έναν ήπιο εξωτερικά άνθρωπο που όμως -όπως αποδεικνύουν τα ίδια τα αποτελέσματα της έως τώρα πορείας του- κρύβει μία δυναμική και πολύ δραστήρια προσωπικότητα, παράγοντας ουσιαστικό έργο. Και κάτι άλλο που προσωπικά μου αρέσει ιδιαίτερα. Οι ιερείς της Βοιωτίας δεν τον αισθανόντουσαν ως ''αφεντικό'', ''αδέκαστο κριτή'' αλλά ''πατέρα''.

Ωστόσο, άλλο Βοιωτία κι άλλο Αθήνα. Εδώ, η δυνατότητα της προσωπικής επαφής, της προσωπικής προσέγγισης δεν υφίσταται. Στο χάος της μεγαλύτερης μητρόπολης της χώρας, το κρίσιμο σημείο θα είναι η επιλογή των κατάλληλων συνεργατών και οι ουσιαστικές προτεραιότητες που θα δοθούν.

Η έως τώρα παρουσία του δεν μπορεί παρά να γεννά ελπίδες. Ειδικά ο αποχαιρετιστήριος λόγος του στη Λειβαδιά με το τόσο μεστό περιεχόμενο ήταν εξαιρετικός. Είθε οι ελπίδες να μην διαψευστούν.

Τηλεοπτική ομηρεία

Έχω καιρό να ενημερώσω το blog μου. Δυστυχώς οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας αφήνουν ελάχιστα περιθώρια χρόνου για οτιδήποτε άλλο.
Ο λόγος που με ώθησε να γράψω αυτές τις γραμμές είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό. Σκάνδαλα ή δήθεν σκάνδαλα, ''τιμητές'' που αποδεικνύονται χειρότεροι από αυτούς που κρίνουν και κυρίως άνθρωποι που ζουν και λειτουργούν κάτω από το φόβο του μεγάλου δικαστή, της τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Αυτό το τελευταίο είναι που με τρομάζει πιο πολύ απ' οτιδήποτε άλλο. Βλέπω ανθρώπους να ενεργούν με βάση το πως θα εμφανιστούν οι πράξεις τους στο γυαλί. Βλέπω ανθρώπους να μιλούν με βάση το πως θα ακουστεί αυτό που λένε στο γυαλί. Βλέπω ανθρώπους να δημιουργούν σχέσεις και ''φιλίες'' με βάση τη θέση που έχει ο ''φίλος'' τους στο γυαλί.

Βλέπω τρομαγμένους ανθρώπους. Είμαστε τρομαγμένοι άνθρωποι. Δεν μας ενδιαφέρει το τι κάνουμε αλλά το πως θα φανεί. Δεν μας ενδιαφέρει αν αυτό που κάνουμε είναι σωστό αλλά εάν ''φαίνεται'' σωστό τηλεοπτικά. Ζούμε υπό το κράτος του φόβου μήπως η κάθε πράξη μας μπορεί και να ''παρεξηγηθεί'' επειδή κάποιοι άλλοι έχουν διαφορετική άποψη ή άλλα συμφέροντα αλλά και τη δύναμη να τα επιβάλλουν.

Αναζητείται παλικαριά - η προσωπική παλικαριά του καθενός.