Η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης

Σερφάροντας σήμερα στο google έπεσα κατά τύχη πάνω σ' ένα προ 9ετίας άρθρο της εφημερίδας το ''ΒΗΜΑ'' (http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=12764&m=C14&aa=1) που είχε εκτενές αφιέρωμα στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Μου ξύπνησε μνήμες παλιές, από τα παιδικά μου χρόνια αλλά και μου έδωσε πληροφορίες για πράγματα που δεν γνώριζα - κυριώς για τη δεκαετία 1966 - 1976.

Σταχυολογώ τα πιο σημαντικά:

-Έναρξη της ελληνικής τηλεόρασης: 23/2/1966.

Πρόγραμμα 1ης ημέρας:

18.30 Διεθνή επίκαιρα
18.45 Για σας κυρία μου
19.00 Αυστραλία (ταξιδιωτικό ντοκυμανταίρ)
19.25 Ο Αγγλος γλύπτης Χένρυ Μουρ
19.55 Παίζει η ορχήστρα Ανρύ Λεκά
20.15 «Ο κλέφτης». Μια βραζιλιάνικη ταινία μικρού μήκους
20.30 Τέλος του προγράμματος».

-Έναρξη ΤΕΔ (μετέπειτα ΥΕΝΕΔ, ύστερα ΕΡΤ 2, νυν ΝΕΤ): 27/2/1966.

Πρόγραμμα 1ης ημέρας:

19:00 Εναρξις - σήμα σταθμού.
19:03 Κέρκυρα (ντοκυμαντέρ)
19:15 Εσοδεία γνώσεων
19:45 Διάλειμμα
19:55 Ανακάλυψη της πενικιλλίνης
20:10 Για να γνωρίσετε τον Καναδά
21:10 Τέλος προγράμματος - Εθνικός Υμνος

-Πρώτος τηλεπαρουσιαστής: Άλκης Στέας

-Πρώτη αθλητική εκπομπή: ''Αθλητικά νέα'' (μετέπειτα ''Αθλητική Κυριακή'') - Σεπτέμβριος 1966 (παρουσιαστής φυσικά Γιάννης Διακογιάννης).

-Πρώτος ηθοποιός που εμφανίστηκε στην ελληνική τηλεόραση: ο Βασίλης Διαμαντόπουλος στο μονόπρακτο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Αυτός και το παντελόνι του».

-Πρώτο δελτίο ειδήσεων: η ημίωρη ''Ηχώ των γεογονότων'' και μεταδιδόταν πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ και στο κλείσιμο του σταθμού.

-Θρυλικές τηλεοπτικές εκπομπές:

«Ο άγνωστος πόλεμος»
(1971). Οταν ο Αγγελος Αντωνόπουλος κυκλοφορεί στον δρόμο, οι πάντες υποκλίνονται μπροστά στον φοβερό και τρομερό «συνταγματάρχη Βαρτάνη». Ηθικός αυτουργός της θρυλικής σειράς ο Νίκος Φώσκολος. Η τηλεθέαση αγγίζει ως και το 83%. Τα κοριτσόπουλα της εποχής δίνουν προίκα κτήματα σε περιοχές που έχουν αναμεταδότη και «πιάνουν» «Αγνωστο πόλεμο». Τις Τετάρτες που παίζεται κινηματογράφοι και θέατρα μένουν κλειστά. Το ένστολο φόντο της σειράς ενθουσιάζει τον ίδιο τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος ζητά να μετατεθεί η προβολή της για την Κυριακή (χωρίς να εισακουσθεί).

«Λούνα παρκ»
(ΕΙΡΤ, 1974 -1981). Από τις πλέον δημοφιλείς εκπομπές του ελληνικού «κουτιού», με ένα μαυρόασπρο λούνα παρκ «στημένο» από τον Μίνωα Αργυράκη. Ενα παράδοξο για τα δεδομένα της εποχής μείγμα τηλεπαιγνίου, σίριαλ και σόου που μόνο ένας Γιάννης Δαλιανίδης θα μπορούσε να σκαρφιστεί. Ο κυρ Γιώργης (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) ανακηρύσσεται στον πιο καλτ (αν και αντιδραστικούλη) θυμόσοφο της εγχώριας TV. Τον πλαισιώνουν η πέρα βρέχει σύζυγός του (Αννα Παϊτατζή), η μοντέρνα ανιψιά του Κάθριν (η Ρένα Παγκράτη με εκείνο το αλησμόνητο «Δέκα κρίκοι ένα τάλιρο»), το ερωτευμένο ζεύγος (Νίκος Δαδινόπουλος και Μαίρη Ευαγγέλου), η χαρτορίχτρα Μαρία (Αλέκα Στρατηγού), που μόνο για τον εαυτό της δεν προβλέπει τη μοίρα, κ.ά. Παρουσιαστής ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης. Συνολικά 333 ωριαία επεισόδια.

«Εκείνος και Εκείνος»
(ΕΙΡΤ, 1972-1974). Το πρώτο καλτ δείγμα τηλεοπτικής αντίστασης. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος (Λουκάς) και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος (Σόλων) είναι δύο περιθωριακοί τύποι που φιλοσοφούν πάνω στο χουντικό γυαλί.

«Αλάτι και πιπέρι»
ήταν ο τίτλος της πρώτης εκπομπής του Φρέντυ Γερμανού στην ΥΕΝΕΔ, που ξεκίνησε να προβάλλεται το 1969 και φιλοξενούσε προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η πρώτη εκπομπή ήταν αφιερωμένη στον Κωστή Μπαστιά.

«Η γειτονιά μας»
(ΥΕΝΕΔ, 1972-1977). Θεωρείται η πιο αγαπητή κοινωνική σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης, που συμπλήρωσε αισίως 550 ημίωρα επεισόδια. Αποτέλεσε πρότυπο μίμησης για τις σειρές που ακολούθησαν, κυρίως λόγω της απλότητας του σεναρίου και της αμεσότητας των χαρακτήρων. Σκηνοθέτης, ο Πέτρος Λινάρδος. Το σενάριο, που υπέγραφε ο Κώστας Πρετεντέρης, αφορούσε καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που ζουν στην ίδια γειτονιά, όπου κυριαρχεί το αρχοντικό της οικογένειας Δελακοβία. Από τους πολλούς πρωταγωνιστές της σειράς ξεχωρίζουν τα ονόματα του Μάκη Δεμίρη (καφετζή), του Ανδρέα Φιλιππίδη (Κασσανδρή) και της Σάσας Καστούρα (Σάσα).

«Ο συμβολαιογράφος»
(ΕΡΤ, 1979). Τηλεοπτική μεταφορά της νουβέλας του Ραγκαβή με υποβλητική ατμόσφαιρα που αναδείκνυε το ψυχολογικό προφίλ των ηρώων, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των τηλεθεατών και εξασφαλίζοντας υψηλά ποσοστά τηλεθέασης. Το σενάριο και η σκηνοθεσία ήταν του Γιώργου Μιχαηλίδη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ξεχωρίζουν τα ονόματα: Βασίλης Διαμαντόπουλος Γιάννης Φέρτης, Σταύρος Ξενίδης, ενώ εντυπωσίασε η πρωτοεμφανιζόμενη Μιμή Ντενίση.

και τέλος (τι άλλο) η πρώτη μέτρηση τηλεθέασης: έγινε το ... 1970 από την εταιρία Νίλσεν με την μέθοδο των κατ' οίκων επιστολών.

ΥΓ.: η 2η φωτογραφία είναι από στούντιο της ΥΕΝΕΔ το 1969.

Κυνηγώντας σκιές ...

Επειδή πολύς λόγος για το ντόπινγκ γίνεται τελευταία, από σχετικούς και άσχετους, ειδήμονες και δήθεν ειδήμονες, παραθέτω το συγκλονιστικό χθεσινό άρθρο του πάντα έγκριτου και σοβαρού Χρήστου Σωτηρακόπουλου στην εφημερίδα Sportday. Είναι στην κυριολεξία συγκλονιστικό.

"Πάνε δύο δεκαετίες από το μεγαλύτερο σκάνδαλο ντόπινγκ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, εκείνο του Μπεν Τζόνσον στη Σεούλ. Στις αρχές του 1990 είχα πάρει συνέντευξη -τη μοναδική που είχε δώσει σε ελληνικό περιοδικό- από τον επικεφαλής του εργαστηρίου της Κολωνίας, τον δόκτορα Μάνφρεντ Ντόνικε, που είχε πει πράγματα σκληρά, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα ειλικρινή. Για τον Τζόνσον είχε ειδοποιηθεί το εργαστήριο για την ουσία που έπαιρνε, στο πλαίσιο του πολέμου των αθλητικών εταιρειών που είχε ξεσπάσει. Ο Καναδός σπρίντερ είχε σπάσει το πανάκριβο συμβόλαιό του με εταιρεία-κολοσσό και είχε προτιμήσει μία μικρότερης εμβέλειας, η οποία του έδινε τότε τρεις φορές παραπάνω χρήματα! «Αν δεν μας έδιναν "καρφωτή" την ουσία, θα ψάχναμε άσκοπα επί μέρες... Ηταν σαν να θέλεις να βρεις μία κουταλιά ζάχαρη σε πισίνα Ολυμπιακών διαστάσεων, οπότε καταλαβαίνεις πως θα ήταν αδύνατο να τον εντοπίσουμε», ήταν τα λόγια του. Από τότε αυτή η συζήτηση με τον Γερμανό γιατρό έρχεται στο μυαλό μου κάθε φορά που ένα κρούσμα ντόπινγκ έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα. Οποιος νομίζει πως το ντόπινγκ είναι σημερινό πρόβλημα, ας ακούσει κάτι ακόμα που είχε πει ο Ντόνικε σε εκείνη τη συνέντευξη. «Η εθνική Γερμανίας το 1954 πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο, νικώντας προς γενική έκπληξη όλων τη μεγάλη Ουγγαρία του Πούσκας, αλλά μερικούς μήνες μετά όλη η ομάδα προσβλήθηκε από ίκτερο λόγω προβλημάτων στο συκώτι. Ποιος πιστεύει πως αυτό ήταν τυχαίο; Και γιατί δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να βρει ντοπαρισμένες τις Ανατολικογερμανίδες; Επειδή είχαν μάθει να βάζουν έναν ειδικό καθετήρα μέσα στα γεννητικά τους όργανα γεμισμένο με καθαρά ούρα, τα οποία έδιναν και δεν μπορούσε να βρεθεί κάτι μεμπτό...». Διαβάζοντας χθες στην εφημερίδα «ΝΕΑ» το πώς οι Αμερικανοί κατάφεραν να πιάσουν την Τζόουνς στηριζόμενοι σε «καρφωτή», το μυαλό μου πήγε σε εκείνη τη συνέντευξη-κουβέντα με τον Ντόνικε. Τα λόγια του παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ! «Το ντόπινγκ είναι σαν τη λερναία ύδρα. Κόβεις ένα κεφάλι και εμφανίζονται τρία άλλα. Πάντα θα είμαστε ένα, ίσως και πιο πολλά βήματα πίσω, μια και οι μηχανισμοί του ντοπαρίσματος είναι πιο προηγμένοι από εμάς που το πολεμάμε», τόνιζε ο Ντόνικε, που κατά καιρούς ήρθε σε κόντρα με τους ανθρώπους της ΔΟΕ και κυρίως με τον Ιταλό επικεφαλής της IAAF, τον Πρίμο Νεμπιόλο, ο οποίος ήθελε πάντα να συγκαλύπτει ό,τι σκάνδαλο αφορούσε τον στίβο. «Το 1983 στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Βενεζουέλας όλη η ομάδα στίβου των ΗΠΑ, μόλις έφτασε στο Καράκας και ενημερώθηκε πως θα γινόταν ντόπινγκ κοντρόλ στο αεροδρόμιο, πήρε αμέσως το πρώτο επόμενο αεροπλάνο και έφυγε! Μιλάμε για όλα τα αστέρια που δύο εβδομάδες πριν είχαν εντυπωσιάσει στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου στο Ελσίνκι... Εκεί, φυσικά, είχε φροντίσει ο Νεμπιόλο να μη βρεθεί κανείς ντοπαρισμένος, για να μη χαλάσει η εικόνα του νέου του δημιουργήματος», ήταν ακριβώς τα λόγια του και λίγα χρόνια μετά η ιστορία, όπως ακριβώς μου την είχε πει, δημοσιεύτηκε στο εκπληκτικό βιβλίο δύο Βρετανών δημοσιογράφων, των Τζένιγκς και Σίμπσον, με τίτλο «Τα αφεντικά των Ολυμπιακών Αγώνων», που ξεμπρόστιασε όλο το διάτρητο σύστημα που είχαν δημιουργήσει ο Σάμαρανκ και η ΔΟΕ. Φυσικά, δεν υπάρχει άθλημα που να έχει μείνει έξω από τον χορό. Ούτε τα ομαδικά. Στο μπάσκετ είναι γνωστό πως στο ΝΒΑ δεν γίνεται καν τεστ για ντόπινγκ! Στο χόκεϊ στον πάγο στα μεγάλα τουρνουά μόνο ένας παίκτης από κάθε ομάδα περνά από τεστ. Στο ποδόσφαιρο τα κρούσματα υπήρξαν αρκετά. Επί της ουσίας τα αναβολικά ελάχιστα επηρεάζουν το πόσο καλά θα παίξει ένας παίκτης, αλλά στοχεύουν στο πόσο μπορεί να αντέξει. Ποιος μπορεί να πιστέψει πως επειδή έπαιρνε κοκαΐνη ο Μαραντόνα αγωνιζόταν καλά; Οση ντόπα και να πάρει ένας μέτριος πάικτης, το πολύ να τρέχει σαν 400άρης. Αν δεν ξέρει τι να κάνει την μπάλα, δεν τον σώζει ούτε όλο το εργοστάσιο ντόπας στην Κίνα. Σε αντίθεση με έναν ποδηλάτη ή έναν αρσιβαρίστα ή ένα δρομέα, που μπορούν με τα φάρμακα να μεταβληθούν από απλώς καλοί σε πρωταθλητές! Πάντως και το ποδόσφαιρο κατά καιρούς είχε τα δικά του σκάνδαλα. Το 2002 στην Απω Ανατολή απαγορεύτηκε η ερυθροποιητίνη για τους ποδοσφαιριστές με εντολή της ΦΙΦΑ λίγο πριν από τους αγώνες. Η χρήση της EPO, που αποτελούσε κυρίως το μεγάλο όπλο των ποδηλατών, βοηθούσε τους ποδοσφαιριστές να ανακάμψουν γρηγορότερα σε θέματα τραυματισμών - επειδή βοηθάει στη γρηγορότερη αναπαραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων βελτιώνει την οξυγόνωση του οργανισμού. Ο γιατρός της εθνικής Γαλλίας (που αποκλείστηκε χωρίς να σκοράρει καν σε εκείνο το Μουντιάλ με μία ισοπαλία και δύο ήττες) δικαιολογήθηκε με δηλώσεις του στη «L' Equipe» πως η απαγόρευση της EPO ουσιαστικά τίναξε στον αέρα τον προγραμματισμό! Το 1982 η εθνική Ιταλίας έπαιρνε καρνετίνη, μία ουσία που τότε δεν γνώριζε κανείς, αλλά με τα χρόνια απαγορεύτηκε. Σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ισπανία οι Ιταλοί άρχισαν με τρεις ισοπαλίες, αλλά συνέχισαν νικώντας Αργεντινή, Βραζιλία, Πολωνία και Δυτική Γερμανία, κατακτώντας το τρόπαιο. Στη συνέχεια και επί ενάμιση χρόνο δεν νίκησαν κανέναν, φέρνοντας ισοπαλία και στην Κύπρο με 1-1, και αποκλείστηκαν πανηγυρικά από το Euro του 1984! Φυσικά, δεν θα ξεχάσω ποτέ την ατάκα του Εμανουέλ Πετί, που αγανακτισμένος όταν η ΟΥΕΦΑ άρχισε να αυξάνει τα ματς του Τσάμπιονς Λιγκ πριν από μία δεκαετία φώναξε πως αν δεν θέλουν να εξαντλήσουν τους αθλητές, ας αφήσουν το ντόπινγκ ελεύθερο. «Οποιος θέλει να πάρει, να το κάνει, αλλά να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας... Εβδομήντα ματς τον χρόνο δεν βγαίνουν χωρίς χάπια», είχε πει ο Γάλλος, που σιγά σιγά το ίδιο το κύκλωμα τον παραμέρισε! Μόλις πριν από δύο χρόνια βγήκαν εικόνες από τα αποδυτήρια της Πάρμα, με τον Καναβάρο -επί Μαλεζάνι το 1999- να κάνει ένεση πριν από ευρωπαϊκό ματς. Η Μαρσέιγ το 1993 αποδείχτηκε πως έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών πριν από τον τελικό με τη Μίλαν, όπως αποκάλυψε ο Ιντελί, μέλος της ομάδας τότε, υπογραμμίζοντας πως μόνο ο Φέλερ αρνήθηκε να κάνει ένεση βρίζοντας. Η ιστορία με το ντοπάρισμα της Γιουβέντους επί Λίπι την τριετία 1995-1998 έφτασε στα δικαστήρια, αλλά τιμωρήθηκε μόνο ο γιατρός ως υπεύθυνος και κανείς άλλος! Η σκληρή αλήθεια είναι πως τα φάρμακα, εδώ και τρεις δεκαετίες τουλάχιστον, αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των σπορ. Ομως τα λόγια του συχωρεμένου Ντόνικε μένουν διαχρονικά: «Πάντα θα είμαστε ένα βήμα πίσω στους ελέγχους. Και αν δεν υπάρχουν "καρφωτές", μάλλον θα τρέχουμε κυνηγώντας σκιές!».

Nέος ''Καποδίστριας'' - παλιές πληγές

Διαβάζω πως η Κυβέρνηση σχεδιάζει να προχωρήσει στη διοικητική αναδιοργάνωση της χώρας μειώνοντας τους δήμους κατά 60% και τις νομαρχίες κατά 70% περίπου. Νέο σχέδιο ''Καποδίστριας'' ενόψει δηλαδή. Και το πρόβλημα δεν υφίσταται σε αυτό καθεαυτό το σχέδιο που μάλλον προς τη σωστή κατεύθυνση βρίσκεται - άλλωστε απ' ότι διαβάζω και οι περισσότεροι φορείς συμφωνούν ως προς την αναγκαιότητά του.

Το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτά που άφησε πίσω του ο προηγούμενος ''Καποδίστριας''.

Αναδημοσιεύω από το e-tipos.com (άρθρο του Γ. Μανουσακάκη):

''Τις πληγές που άφησε ο πρώτος «Καποδίστριας» καλείται να επουλώσει το υπουργείο Εσωτερικών, αφού μπορεί να πέρασαν 11 χρόνια αλλά πολλές από αυτές εξακολουθούν να είναι ανοικτές. Η περίπτωση των Ζωνιανών στην Κρήτη δείχνει το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις. Πιο συγκεκριμένα, ο πρώτος «Καποδίστριας» δεν δημιούργησε μόνο τοπικιστικές διαφορές μεταξύ των κατοίκων. Το βασικότερο πρόβλημα που δημιουργήθηκε έχει να κάνει με την ερήμωση της περιφέρειας. Οι κοινότητες που συνενώθηκαν ουσιαστικά ερήμωσαν. Αντίθετα, η κοινότητα που έγινε έδρα του νέου δήμου σημείωσε πρόοδο. Αυτό έγινε επειδή στις κοινότητες αυτές οι κάτοικοι μετοίκησαν στην έδρα του δήμου τους, αφού εκεί μετακόμισαν τα γραφεία των δημοσίων υπηρεσιών, οι τράπεζες και γενικά οι οργανισμοί του Δημοσίου. Επίσης, οι κυβερνήσεις δεν τήρησαν τις υποσχέσεις που είχαν δώσει σε ό,τι αφορά τις οικονομικές ενισχύσεις στους καποδιστριακούς δήμους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Δημοτική Αστυνομία, η οποία ως Σώμα σε πανελλαδική κλίμακα δημιουργήθηκε μόλις πριν από δύο χρόνια και τώρα βρίσκεται σε φάση επέκτασης. Αλλο τρανταχτό παράδειγμα είναι ότι δεν προχώρησαν οι διαδημοτικές συνεργασίες, οι οποίες θα είχαν λύσει πολλά προβλήματα που έχουν να κάνουν με έργα ανάπτυξης ευρύτερων περιοχών. Αυτό όμως που έλειψε από τον πρώτο «Καποδίστρια» ήταν ο διάλογος μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων και γι’ αυτό το λόγο οι συνενώσεις ήταν υποχρεωτικές και όχι εκούσιες, όπως θα προσπαθήσει να κάνει τώρα η κυβέρνηση με διάλογο και χρόνο προσαρμογής του πληθυσμού στα νέα δεδομένα 6 ετών''.

Απ' όλα όσα γράφονται στο άρθρο εγώ σταματώ στην ερήμωση των κοινοτήτων που συνενώθηκαν. Γιατί αν είναι να δημιουργούμε μεγάλους δήμους όπου η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων θα συγκεντρώνονται πέριξ της έδρας του δήμου και η περιφέρεια θα ερημώνει τότε άδικος κόπος...

Χρειάζεται λοιπόν προσεκτικός σχεδιασμός με έμφαση στην ισόρροπη ανάπτυξη. Τώρα, να σας πω ότι αισιοδοξώ με βάση την προτέρα εμπειρία, ψέματα θα είναι ...

Το αυτονόητο (;)

Mερικές φορές το αυτονόητο αγνοείται μέχρι να συμβεί το πρώτο κακό. Μετά όλοι θυμούνται ότι θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο...

8.ΟΟ το πρωί, νυσταγμένος όπως όλοι και οδηγώ με κατεύθυνση το γραφείο. Σε κάποιο φανάρι το μάτι μου πέφτει στο μπροστινό αυτοκίνητο. Ο νεαρός οδηγός με το τσιγάρο στο στόμα ψάχνει μανιωδώς κάποιους φακέλλους. Στο κεντρικό πίνακα του ταμπλό βρίσκεται προσαρμοσμένη μία μεγάλη οθόνη. Κοιτάζω καλύτερα...τηλεόραση. Κάποιο πρωινάδικο προφανώς (''ειδησεογραφικό'' ή μη...).

Μου έρχονται αυτόματα δύο απλές σκέψεις στο μυαλό:

1. Πόσο πολύ είμαστε πλέον δεμένοι με την ΤV. Δεν υπάρχει λεπτό της ζωής μας που να μην την αποζητάμε. Στο σπίτι, στο γραφείο τώρα και στο αυτοκίνητο. Είναι χειρότερη από ναρκωτικό - καθώς σε αυτήν δεν υπάρχει στιγμή αποστασιοποίησης. Και μετά συζητάμε αν διαμορφώνει συνειδήσεις...

2. Πως είναι δυνατόν το κράτος -έχοντας προφανώς απωλέσει την αίσθηση της λογικής- να επιτρέπει την τοποθέτηση τηλεοράσεων στο αυτοκίνητο. Πως είναι δυνατόν να τίθεται σε τέτοιο κίνδυνο η ζωή, όχι του οδηγού (καθώς αυτό πια είναι επιλογή του) αλλά του οποιουδήποτε συνανθρώπου έχει την ατυχία να βρεθεί δίπλα του, πεζός ή οδηγώντας. Χρησιμοποιείστε λίγο τη λογική σας, αγαπητοί φίλοι και πείτε μου, είναι δυνατόν να έχεις την ΤV ανοιχτή μπροστά σου και παράλληλα να είσαι συγκεντρωμένος όπως πρέπει στο τιμόνι; Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του οδηγού και σκεφτείτε το...

Είναι δυνατόν να δίνονται μεγάλα ποσά για να διαφημιστεί η ανάγκη -και υποχρέωσή μας- να μην οδηγούμε όταν πίνουμε και παράλληλα να επιτρέπεται η τοποθέτηση τηλεοράσεων στα αυτοκίνητα;

Και πότε θα ευαισθητοποιηθεί το κράτος και όλοι μας γι' αυτό που κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο; Να σας πω πότε: στο πρώτο ατύχημα, στον πρώτο νεκρό. Τότε που τα ρεπορτάζ των δήθεν τεθλιμμένων τηλεοπτικών stars θα κοινητοποιήσουν την κοινή γνώμη και φυσικά το κράτος. Μόνο που τότε φίλοι μου θα είναι ήδη αργά...