Καλή δύναμη π. Γεώργιε

Τον π. Γεώργιο, ηγούμενο έως χθες το πρωί της Ιεράς Μονής του Οσίου Λουκά στη Βοιωτία, τον γνώρισα τον Απρίλη του 1998. Είχε προηγηθεί μία επίσκεψή μου στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά λίγα χρόνια πριν, η οποία και μου δημιούργησε την επιθυμία να ξαναεπισκεφτώ τον εξαίσιο αυτό τόπο και ει δυνατόν να περάσω κάποιες ημέρες εκεί.

Έτσι, μετά από καιρό, με κάποιους φίλους αποφασίσαμε ένα Σ/Κ να πραγματοποιήσουμε την επιθυμία μας αυτή. Η επίσκεψη αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη γνωριμία μαζί του και τη δημιουργία μιας ουσιαστικής σχέσης επικοινωνίας που κρατάει από τότε. Πριν από λίγα χρόνια δε, κατέβηκε στην Αθήνα για να τελέσει το γάμο μου ενώ είναι πάντα εκεί για ν' ακούσει τους προβλήματα και τις αγωνίες μου.

Ο π. Γεώργιος έχει μία αρετή σπάνια για την εποχή μας - αγαπάει τους ανθρώπους. Και βιώνει καθημερινά (και μέσα από το βίωμα αυτό διδάσκει), αυτή την αγάπη αλλά και κάτι επίσης σπάνιο - την επιείκια.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί από χθες δεν είναι πλέον ο ηγούμενος μίας από τις ιστορικότερες μονές της Ελλάδος αλλά ο νέος επίσκοπος της μητροπόλεως που διακονεί τα τελευταία 20 χρόνια, της Ι. Μ. Θηβών και Λεβαδείας, διαδεχόμενος το νέο αρχιεπίσκοπο Αθηνών.

Η δική μου ευχή είναι να του δίνει ο Θεός δύναμη να ανταπεξέλθει στο μεγάλο διακόνημα που αναλαμβάνει και κυρίως να παραμείνει πάντα ο ίδιος - απλός, ταπεινός, με αγάπη για τον άνθρωπο.