Περί θρυλικών εμφανίσεων & λοιπών μύθων

Σπάνια γράφω για ποδόσφαιρο σε αυτό το χώρο -παρότι φίλαθλος ή μάλλον οπαδός- αλλά σήμερα θα κάνω μία εξαίρεση.
Αφορμή, κάποιοι τίτλοι εφημερίδων για μεγαλειώδη εμφάνιση του Ολυμπιακού στην Ουκρανία, προοπτικές πρόκρισης στη συνέχεια του Champions League και συναφή μεγαλεία... Κι όλα αυτά λίγο καιρό μόνο μετά το 4-2 της Βαλένθια και τις τρισάθλιες εμφανίσεις στο πρωτάθλημα (με αποκορύφωμα -κατά τη γνώμη μου- το ματς με την ΑΕΚ).

Λοιπόν, ο Ολυμπιακός που βλέπουν τα μάτια μου φέτος είναι ο χειρότερος των τελευταίων ετών. Ομάδα χωρίς σύστημα, χωρίς συνοχή, χωρίς άμυνα και κυρίως (κι αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο) χωρίς ψυχολογία. Οι προσωπικές εξάρσεις κάποιων παικτών που πραγματικά είναι σπουδαίοι φέτος (βλ. Νικοπολίδης, Κωνσταντίνου, Καστίγιο) δεν μπορούν να κρύψουν τις εξώφθαλμες αδυναμίες.
Δεν θέλω να αδικήσω το Σόλιντ, ο οποίος έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για προπονητής: προσαρμόζεται εύκολα σε διαφορετικές καταστάσεις. Αυτό όμως δεν τον απαλλάσσει από τις μεγάλες ευθύνες του για την έως τώρα χείριστη εικόνα της ομάδας. Μία ομάδα κομμένη στην κυριολεξία στα δύο, καθώς η μεσαία της γραμμή είναι περίπου ανύπαρκτη χωρίς να μπορεί ούτε να βγάλει την ομάδα μπροστά αλλά ούτε και να αποτελέσει ένα πρώτο ανάχωμα στις επιθέσεις της αντίπαλης ομάδας. Η έλλειψη δε ενός ''δημιουργικού'' αμυντικού χαφ (τύπου Καρεμπέ ή Τουρέ) κάτι παραπάνω από εμφανής...
Όσον αφορά την άμυνα, πέρα από τις όποιες ικανότητες του κάθε ποδοσφαιριστή, το στοιχείο που παίζει καταλυτικό ρόλο είναι η ψυχολογία. Και αυτή είναι καθαρά το πεδίο δράσης του προπονητή...

Ως Ολυμπιακός εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα. Η ομάδα να παίξει καλό ποδόσφαιρο -κυρίως-, να προχωρήσει στο Champions League, να πετύχει όλους τους εγχώριους στόχους της. Ωστόσο μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα ως έχουν και όχι όπως θα ήθελα να έχουν ή όπως κάποια ΜΜΕ θέλουν να τα παρουσιάζουν. Γιατί οι ίδιοι που σήμερα ζητωκραυγάζουν για το δήθεν αναγεννημένο πρόσωπο που έδειξε ο Ολυμπιακός στην Ουκρανία, αύριο -στην πρώτη αποτυχία- θ' αναζητήσουν εξιλαστήρια θύματα (και πιθανότατα στους ίδιους ανθρώπους που τώρα χειροκροτούν).

Στην πράσινη γραμμή

To κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κομμάτι από το σημερινό άρθρο του δημοσιογράφου Α. Καρπετόπουλου στην εφημερίδα Sportday. Το αναδημοσιεύω χωρίς να κάνω το παραμικρό σχόλιο. Όταν το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί.

Οι νέες επιτυχίες του Μάρκου Παγδατή μου δίνουν την ευκαιρία να δημοσιεύσω μια επιστολή που μου είχε στείλει πριν από λίγο καιρό ο φίλος Πέτρος Κατιμετρτζόγλου, ο μπαμπάς του οποίου, ο Κυργιάκος, είναι ένας από τους πιο πιστούς αναγνώστες της εφημερίδας. Ο Πέτρος υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του στην Κύπρο και καταθέτει μια παρατήρηση εξαιρετικά παρήγορη. Μου γράφει λοιπόν:
«Εδώ και καιρό θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό από την Κύπρο που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Όντας στρατιώτης της ΕΛΔΥΚ στη Λευκωσία σχεδόν όλο τον περασμένο χρόνο, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω από κοντά την ιδιομορφία της συνύπαρξης δύο διαφορετικών λαών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, σας ενημερώνω ότι τα τελευταία χρόνια (από το 2004) οι πολίτες της Κύπρου, Ελληνες και Τούρκοι, μπορούν πλέον να μετακινούνται ελεύθερα στο νησί (με μεγάλη μου χαρά μάλιστα διάβασα σε μία συνέντευξη του Μιχάλη Κωνσταντίνου για τη συνήθεια των αδερφών μας Ελληνοκύπριων να ξοδεύουν τεράστια ποσά στα καζίνο της Κυρήνειας σε εβδομαδιαία βάση, την οποία επιβεβαιώνω πλήρως!). Στο θέμα μας όμως. Προφανώς θα αντιλαμβάνεστε την αξία της επιτυχίας του Μάρκου Παγδατή για τον λαό της Κύπρου. Αυτό που ίσως ο κόσμος αγνοεί είναι ότι ο Μάρκος ένωσε κατά κάποιον τρόπο τα πιτσιρίκια που χωρίζονται καθημερινά από την πράσινη γραμμή, μια νεκρή ζώνη πλάτους δύο οικοδομικών τετραγώνων που λειτουργεί ως σύνορο. Κατά τη διάρκεια των εξόδων μου στην πόλη της Λευκωσίας, είχα την ευκαιρία να παρακολουθώ από κοντά αυτοσχέδιους αγώνες τένις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων ηλικίας 10-14 ετών. Τόπος διεξαγωγής είναι το προαύλιο του Ιδρύματος Εθνάρχου Μακαρίου. Τα παιδιά έπαιζαν χωρίς ρακέτες (χρησιμοποιώντας τις τεντωμένες παλάμες των χεριών τους), ενώ τα όρια του γηπέδου δίνονταν από τις μεγάλες πλάκες του προαυλίου. Με εξαίρεση τις διαστάσεις, οι υπόλοιποι κανόνες του παιχνιδιού τηρούνται κατά γράμμα. Ολα τα παιδιά είχαν την ωριμότητα να μην τσακώνονται ΠΟΤΕ για τις αμφισβητούμενες φάσεις, επιδεικνύοντας ένα fair play αγωγής. Ενιωθες ότι γίνονταν πραγματικά διεθνείς αγώνες! Μερικά χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτά θα προστατεύουν την πατρίδα τους από την απειλή του σημερινού συμπαίκτη τους λίγα μέτρα πιο κει. Εύχομαι τα συρματοπλέγματα να είναι απλώς ένα διαφορετικό διαχωριστικό στο αυτοσχέδιο καινούργιο γήπεδό τους».

Πετρουλάκης σε μεγάλα κέφια

Από τη χθεσινή ''Καθημερινή''

H νέα ''ψηφιακή'' σάκα των μαθητών

Το αντικείμενο που βλέπετε στη διπλανή φωτογραφία είναι η νέα σάκα που θα κουβαλούν καθημερινά από και προς το σχολείο τους οι μαθητές στην Κυανή Ακτή της Γαλλίας. Ναι, είναι ένα απλό memory stick χωρητικότητας 512 megabytes το οποίο θα γεμίζει με επιλεγμένα κείμενα και θα χρησιμοποιείται για τη μεταφορά εργασιών και ασκήσεων στο σπίτι. Παράλληλα, κάθε σχολείο της περιοχής θα εφοδιαστεί με ηλεκτρονικούς μαυροπίνακες, ώστε να μπορεί κάθε μαθητής να κατεβάζει και να αποθηκεύει στο memory stick του όσα γράφει ο καθηγητής.

Όλα αυτά στο πλαίσιο πιλοτικού προγράμματος, που έχει στόχο να ελαφρύνει το βάρος της κλασικής σάκας μετά λέει από διαμαρτυρίες των γονέων ότι οι μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ήταν αναγκασμένοι να μεταφέρουν καθημερινά στις σάκες τους βιβλία βάρους περίπου δέκα κιλών. Δε λέω, καλό (και ελαφρύ) το memory stick αλλά τι σόι βιβλία βάρους 10 κιλών (!) κουβαλούσαν καθημερινά οι Γάλλοι;

Πάντως ούτως ή άλλως αυτή η μορφή μεταφοράς δεδομένων θα κυριαρχήσει στα χρόνια που έρχονται. Και οφείλω να πω ότι, προσωπικά, το memory stick μ' έχει διευκολύνει αφάνταστα στην καθημερινότητά μου.

Οι πιο όμορφες παραλίες στην Ελλάδα

Σερφάροντας στο δίκτυο βρήκα ένα αφιέρωμα της εφημερίδας ''Έθνος'' στις ωραιότερες παραλίες της χώρας μας. Και επειδή ο Έλληνας μόλις τελειώνουν οι καλοκαιρινές του διακοπές ξεκινά να σχεδιάζει τις επόμενες, αυτό το αφιέρωμα είναι ιδιαίτερα χρηστικό.
Δεν ξέρω αν όντως αυτές είναι οι ωραιότερες παραλίες. Άλλωστε τα κριτήρια επιλογής και αξιολόγησης είναι πάντοτε υποκειμενικά. Εγώ, επί παραδείγματι, παρότι δεν είμαι από τους φανατικούς φίλους της θάλασσας, όταν βρέθηκα στην παραλία του Σίμου στην Ελαφόνησο αιχμαλωτίστηκα αμέσως από τα υπέροχα γαλαζοπράσινα νερά (βλ. photo) και την ατελείωτη αμμουδιά. Είναι κάτι που δεν το έχω νιώσει ξανά σε καμμία παραλία - τουλάχιστον από αυτές που έχω επισκεφτεί έως σήμερα.

Πάντως το αφιέρωμα αυτό (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=8589&subid=2&pubid=56458) αποτελεί ένα καλό συνοδό ονειροπόλησης τον χειμώνα που σε λίγο μας καταφθάνει (αν και ο Σεπτέμβρης έχεις 15 ημέρες ακόμη και ίσως και να προλαβαίνουμε να σκαρώσουμε καμμιά 3ημερη απόδραση...)

Το βιβλίο στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα

Η νέα ψηφιακή πραγματικότητα που σαρώνει τα πάντα θα ήταν αδύνατο να αφήσει ανεπηρέαστο και το χώρο του βιβλίου. Είναι γνωστές οι ενστάσεις (πνευματικά δικαιώματα, χρηστικότητα, αισθητική κλπ) που κατά καιρούς έχουν ακουστεί για την ψηφιακή βιβλιοθήκη του Google, αλλά και γενικότερα για το ''ψηφιακό'' βιβλίο.
Πέρα όμως από την βασιμότητα ή μη των συγκεκριμένων ενστάσεων, η ουσία είναι ότι το Google προχωράει ακάθεκτο. Ήδη από τις 30 Αυγούστου, οι χρήστες της υπηρεσίας Google Book Search μπορούν να κατεβάσουν και να εκτυπώσουν μια σειρά από βιβλία ''κλασικών'', όπως οι μύθοι του Αισώπου ή ο Άμλετ του Σαίξπηρ. Και υποθέτω πως έπεται συνέχεια.

Προσωπικά, ως βιβλιόφιλος προτιμούσα, προτιμώ και θα προτιμώ την κλασική μορφή του βιβλίου. Επειδή όμως ούτε η ισοπέδωση, ούτε η κινδυνολογία μου αρέσουν δεν μπορώ να παραβλέψω ότι σε κάποιες περιπτώσεις η δυνατότητα να κατεβάσεις ένα βιβλίο μέσω internet μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμη. Φανταστείτε, επί παραδείγματι, ένα βιβλίο που δεν κυκλοφορεί πλέον στο εμπόριο και που ο μόνος τρόπος για να το διαβάσεις είναι η πρόσβαση σε κάποια βιβλιοθήκη - πιθανόν και εκτός των συνόρων της χώρας σου. Ή ένα φοιτητή που γράφει την πτυχιακή του και θέλει να συμπεριλάβει σε αυτή κάποια αποσπάσματα από κάποια συγγράμματα - πόσο πιο εύκολη γίνεται η δουλειά του όταν μπορεί να τα έχει αυτά σε ηλεκτρονική μορφή.
Άλλωστε, δεν πιστεύω ότι το ''κλασικό'' βιβλίο απειλείται από το ψηφιακό. Η Σαββατιάτικη βόλτα σε ένα καλό βιβλιοπωλείο δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανενός είδους ''search''. Το μόνο που πραγματικά απειλεί το βιβλίο είναι η τιμή του. Και εκεί θα έπρεπε ίσως να εστιάσουν περισσότερο την προσοχή τους οι ενδιαφερόμενοι φορείς ...