Ο κρίνων και ο κρινόμενος ...

Κάθε τέτοια περίοδο ταξιδεύω νοερά 20 χρόνια πίσω (20 χρόνια πέρασαν - απίστευτο...) όταν έδινα Πανελλήνιες. Γιατί ο Μάιος, ο Ιούνιος και ο Ιούλιος είναι οι μήνες των Πανελληνίων. Τελευταίες προετοιμασίες πριν τις γραπτές εξετάσεις, οι εξετάσεις και μετά η αναμονή των αποτελεσμάτων που ίσως καθορίσουν το μέλλον του καθενός. Αν και πιστεύω ότι δεν είναι πια τόσο καθοριστικές για την μελλοντική πορεία των παιδιών όσο παλιότερα, δεν παύουν να είναι ένα ορόσημο στη ζωή τους.

Ένα από τα θέματα που νομίζω ότι όλοι οι εξεταζόμενοι (οι κρινόμενοι δηλαδή) σκέφτονται είναι πως αντιμετωπίζουν οι εξεταστές (οι κρίνοντες δηλαδή) το γραπτό που έχουν μπροστά τους. Πόσο περιορίζονται από τις οδηγίες που έχουν, πόσο τους επηρεάζει η αισθητική εικόνα του χειρογράφου αυτού, πόσο τους βαραίνει η σκέψη ότι ίσως κρατούν στα χέρια τους το μέλλον του υποψηφίου. Ακόμη πως λειτουργεί ο περίφημος ''αναβαθμολογητής''.

Διάβασα λοιπόν ένα πολύ ενδιαφέρον σχετικό ρεπορτάζ στο (συμπαθέστατο) site του νέου ''Ελεύθερου Τύπου'' όπου παρουσιάζεται ακριβώς η ''άλλη'' πλευρά - δηλ. οι καθηγητές.
Ενδεικτικά σταχυολογώ κάποιες από τις απαντήσεις τους:

- Επηρεάζει το βαθμολογητή ο γραφικός χαρακτήρας του εξεταζομένου;
''Σίγουρα ένα δυσανάγνωστο γραπτό δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο. Ομως η τελική κρίση δεν το λαμβάνει υπόψη. Ισως πάντως μια εξαιρετική Εκθεση με καλαίσθητο χειρόγραφο να τσιμπήσει κάποιους πόντους''.

- Λειτουργούν συναισθηματικά μερικοί βαθμολογητές;"Όχι. Οσο μεγαλύτερη εμπειρία έχουν, μάλιστα, το τετράδιο γίνεται εντελώς απρόσωπο. Οι βαθμολογητές δεν είναι πάντως άκαρδοι τεχνοκράτες. Εχουν υψηλή αίσθηση συλλογικής ευθύνης και αντιμετωπίζουν με υπευθυνότητα κάθε γραπτό. Ενδεικτική η περίπτωση του 2003 όταν το λάθος θέμα στα μαθηματικά προκάλεσε ανταρσία των βαθμολογητών, που αρνήθηκαν να καταδικάσουν τα παιδιά στη βάση ενός λάθος θέματος".

- Ο αναβαθμολογητής ευνοεί ή αδικεί συνήθως τον υποψήφιο;
[...] «Πιστέψτε με, ο αναβαθμολογητής δεν είναι διπλωμάτης ούτε μοιράζει το καρπούζι στη μέση». Ο τελικός βαθμός του αναβαθμολογούμενου γραπτού είναι ο μέσος όρος του βαθμού του τρίτου βαθμολογητή με τον πλησιέστερο προς αυτόν βαθμό των δύο προηγουμένων. Αν ο βαθμός του τρίτου είναι μικρότερος από τους βαθμούς των δύο πρώτων τότε ο τελικός βαθμός είναι ο μικρότερος βαθμός από αυτούς που έδωσαν οι δύο πρώτοι βαθμολογητές ''.


Όλο το σχετικό άρθρο: http://www.e-tipos.com/newsitem?id=667

Η κρίση στο πατριαρχείο Ιεροσολύμων

Είναι βέβαιο πως τα τελευταία 2 χρόνια το Πατριαρχείο μέσα στη γεωγραφική έκταση του οποίου, γεννήθηκε, έζησε, σταυρώθηκε και ανέστη ο Κύριος περνά μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του. Σκάνδαλα, συγκρούσεις, πολιτικές παρεμβάσεις, ''εξωτερική πολιτική'', αγοραπωλησίες και άλλα συνθέτουν την εικόνα μιας ζοφερής πραγματικότητας. Δεν έχουν συμπληρωθεί ούτε 2 χρόνια από την εκλογή του και ο νέος Πατριάρχης αμφισβητείται έντονα. Δίκαια; άδικα; Από πραγματικό ενδιαφέρον για το μέλλον του Πατριαρχείου; Από προσωπικές σκοπιμότητες; Δύσκολο να απαντήσει κανείς όταν ζει χιλιάδες μίλια μακριά και κατακλύζεται από πλήθος διαφορετικών πληροφοριών και δημοσιευμάτων υπηρετούντων πιθανά στόχους άγνωστους στον παραλήπτη τους.

Ένα ωστόσο είναι βέβαιο: πως για το μέλλον του Πατριαρχείου πρέπει ν' αγωνιά κάθε χριστιανός, απανταχού της γης. Προσωπικά, απλά θα ήθελα να καταθέσω το σεβασμό μου και τη ελπίδα μου ν' αξιωθώ κάποτε να το επισκεφτώ και να προσκυνήσω τους τόπους που έζησε ο Χριστός.

Όσον αφορά το πρόβλημα αυτό καθεαυτό, διάβασα ένα ψύχραιμο σχόλιο στα σημερινά ''Νέα'' από τον καθηγητή Μάριο Μπέγζο. Είναι πιστεύω, μια νηφάλια καταγραφή και αποτύπωση των έως τώρα δεδομένων. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Καίριο και άκαιρο.

Η απαίτηση των αραβόφωνων ορθοδόξων της Ιορδανίας για αναλογική εκπροσώπησή τους στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι καίρια και άκαιρη συνάμα. Η κατά την άποψή τους αθέτηση υποσχέσεων του Πατριάρχη Θεόφιλου αφορά στην ανάδειξη περισσότερων αραβόφωνων επισκόπων, στην ενεργοποίηση του κληρικολαϊκού γνωμοδοτικού σώματος, στην απογραφή της πατριαρχικής περιουσίας και στη ματαίωση της αθέμιτης μεταβίβασης γης από χριστιανικά σε ισραηλινά χέρια. Καίριο και ουσιώδες είναι ένα τέτοιο αίτημα, αφού 300.000 αραβόφωνοι πιστοί εκπροσωπούνται μόλις από τρεις επισκόπους, ενώ οι περίπου 300 Έλληνες ορθόδοξοι μετέχουν με 13 επισκόπους στη Σύνοδο. Οι γηγενείς πολυπληθείς αραβόφωνοι μοιάζει να αντιμετωπίζονται από τους φαινομενικά αλλοδαπούς ολιγάριθμους ελληνόφωνους ως χριστιανοί «δεύτερης κατηγορίας» ή «παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Άκαιρη είναι η μεθόδευση με την οποία σήμερα επιδιώκεται η ικανοποίηση ενός τέτοιου αδιαμφισβήτητα ορθού αιτήματος από την ιορδανική κυβέρνηση. Η δίκαιη αναλογία πληρώματος της Εκκλησίας και Συνόδου των επισκόπων της συνάδει όχι μόνο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα και τη δημοκρατικότητα της εποχής μας, αλλά επιπλέον συμφωνεί με την αρχή της οικουμενικότητας στην Εκκλησία. Η Ορθοδοξία δεν αντιστοιχίζεται σε εθνικότητες (ελληνόφωνη, σλαβόφωνη, αραβόφωνη), κάτι τέτοιο αποκαλείται «εθνοφυλετισμός» κι έχει καταδικαστεί προ πολλού από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Είναι όμως άκαιρη, βεβιασμένη κι επικίνδυνη η τωρινή άσκηση πίεσης στον δεινώς δοκιμαζόμενο Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος υπονομεύεται από τον αποπεμφθέντα προκάτοχό του και δεν έχει ακόμα την επίσημη αναγνώριση του Ισραήλ. Εάν ειδικά σήμερα ο Πατριάρχης ενδώσει στις αραβόφωνες πιέσεις, θα δώσει στους Ισραηλινούς το απατηλό μήνυμα ότι τάχα «αραβοποιεί» το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο κι έτσι ουδέποτε θα αναγνωριστεί. Λίγη υπομονή, μικρή αναμονή και κάποια διακριτική εμμονή στο δίκαιο αίτημα των αραβόφωνων είναι ό,τι ακριβώς απαιτείται για να μην εξαλειφθεί η Ορθοδοξία, ελληνόφωνη και αραβόφωνη εξ ίσου, από τα χώματα των Αγίων Τόπων στις πονηρές ημέρες μας".

Και για να κλείσουμε με κάτι πραγματικά χαρμόσυνο - κάτι που αναμενόταν εδώ και πολλά χρόνια:
Ο Ρώσος πατριάρχης, Αλέξιος ο Β΄ και ο επικεφαλής της ρωσικής εκκλησίας στο εξωτερικό μητροπολίτης Λαυρέντιος υπέγραψαν σήμερα την πράξη συνέννωσης των δύο εκκλησιών, βάζοντας τέλος στο σχίσμα που κράτησε περισσότερα από 80 χρόνια. Σύμφωνα με αυτήν την πράξη, η ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία στο εξωτερικό, που είχε έδρα στη Νέα Υόρκη, καθίσταται «αναπόσπαστο τμήμα της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Μετά την υπογραφή, ακολούθησε κοινή Θεία Λειτουργία.
Η ρωσική εκκλησία στο εξωτερικό ιδρύθηκε στη δεκαετία του 1920 από κληρικούς που εγκατέλειψαν τη Ρωσία μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Η ρωσική εκκλησία στο εξωτερικό διέκοψε κάθε σχέση με το Πατριαρχείο της Μόσχας το 1927 όταν ο τότε προκαθήμενος της ρωσικής εκκλησίας εξέφρασε την πίστη του στη σοβιετική κυβέρνηση και αποφάσισε να συνεργαστεί με τη νέα εξουσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι από την ρώσικη Ορθόδοξη Εκκλησία του εξωτερικού έχουν προέλθει σπουδαίες μορφές της Εκκλησίας όπως ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και ο πολύ γνωστός για τα συγγράμματα και την ασκητική βιοτή του, Αμερικανός προσύλητος στην Ορθοδοξία, πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ.
(πηγή: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_5_17/05/2007_190669)