Μια καλοκαιρινή θεατρική βραδιά

Τις περισσότερες φορές, η κούραση της δουλειάς, οι υποχρεώσεις που τρέχουν και πέρα του επαγγελματικού ωραρίου, αλλά και μια διάθεση τεμπελιάς που μας κυριεύει πολλές φορές (''άστο μωρέ θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες'') μας κρατάνε μακριά από πράγματα που αγαπάμε.
Χθες λοιπόν είπα να κάνω κάτι που παλιότερα ήταν μια από τις πρώτες μου επιλογές για τα καλοκαιρινά βράδια. Να δω θέατρο και μάλιστα στο Ηρώδειο, έναν χώρο που αγαπώ ιδιαίτερα.
Από πέρυσι είχα ακούσει καλά λόγια για το Κοριολανό του Σαίξπηρ που ανέβασε ο Μ. Κακογιάννης μόνο για δύο παραστάσεις και ο οποίος θα επαναλαμβανόταν και φέτος για μία και μόνη παράσταση (αλήθεια σκέφτομαι πως ''βγήκε'' οικονομικά μια τέτοια πολυάνθρωπη παραγωγή με μόνο τρεις παραστάσεις). Είπα λοιπόν χθες να μη χάσω την ευκαιρία. Ανηφόρισα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και βρέθηκα στον ιστορικό αυτό χώρο. Πρώτη εντύπωση: κόσμος πολύς και κόσμος διαφορετικός - ιδιαίτερα ηλικιακά. Άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας αλλά και μικρά παιδιά. Δεύτερη εντύπωση: παντελής απουσία ''επωνύμων'' του πολιτικού στίβου. Γιατί βρε παιδιά; Εκλογές έρχονται (αλλά μάλλον είχαν άλλα καλύτερα πράγματα να κάνουν). Τρίτη εντύπωση: ειδικός χώρος (και ράμπα) για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ένα μεγάλο μπράβο, γιατί πέρα από τις βαρύγδουπες δηλώσεις ''προβληματισμού'' και ''συμπαράστασης'' υπάρχουν και κάποιοι που προφανώς νοιάζονται πραγματικά.

Η παράσταση: καλοστημένη και ''σφιχτή'' κινήθηκε σε αξιοπρεπέστατα επίπεδα αν και δεν απογειώθηκε. Ο Βόγλης συνεπής και έμπειρος, ο Κυριακίδης πειστικός (αν βελτιώσει και την κίνησή του μπορεί να δώσει πολλά σ' ένα είδος θεάτρου όπου ένα λάθος μπορεί να μεταβάλει το δραματικό σε γελοίο), η Βούρτση καλύτερη όλων. Η σημαντικότατη (και ίσως αδικημένη) αυτή ηθοποιός θυμίζει πόσο σπάνιο αλλά και σπουδαίο είναι να συνυπάρχουν κίνηση, φωνή και σκηνικό κύρος.

Μια τελευταία εικόνα: Ακριβώς κάτω από το σημείο που καθόμουν βρισκόταν μια οικογένεια που είχε ένα κοριτσάκι 7-8 ετών. Η πρώτη μου αντίδραση όταν το είδα ήταν η κλασική: ''τι το ταλαιπωρούν το παιδάκι κλπ...''. Μισή ώρα περίπου πριν ολοκληρωθεί η παράσταση (η οποία ξεκίνησε στις 9.15 και ολοκληρώθηκε γύρω στις 0.40) το κοριτσάκι είχε αρχίσει να κουράζεται (μεταξύ μας το ίδιο και εμείς - όσο θεατρόφιλος κι αν είσαι 3, 3 1/2 ώρες πάνω στο μπετόν όπως και να το κάνεις κουράζουν). Χωρίς ν' ακουστεί το παραμικρό παράπονο από μέρους του, ξάπλωσε στην αγκαλιά της μητέρας του και αποκοιμήθηκε. Μια υπέροχη εικόνα και μια υπενθύμιση σε όλους μας ότι ο σεβασμός δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα παιδείας.

Όταν η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια

Πως θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε πως ο Ροναλντίνιο κατάγεται από την ... Γκάνα;
Τουλάχιστον απίστευτο έτσι; Κι όμως δεν είναι.
Σύμφωνα με σχετικό άρθρο του Πάτρικ Φόρ, του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, η Γκάνα, το πρώτο αφρικανικό έθνος που αποτίναξε το ζυγό της βρεττανικής αποικιοκρατίας το 1967, υπήρξε στην πράξη μία από τις πόρτες της Αφρικής στο σκλαβοπάζαρο. Υπολογίζεται δε, πως όσον αφορά τη Βραζιλία, που ήταν η πρώτη χώρα εισαγωγέας σκλάβων στην Ιστορία, οι δουλέμποροι κατηύθυναν εκεί το 40% των μαύρων. Αυτό αποτελεί άλλωστε και έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Βραζιλία είναι μία από τις κατ' εξοχήν χώρες μιγάδων στον κόσμο.

Συνεπώς, δεν είναι καθόλου απίθανο κάποιοι από τους μεγάλους άσους της κορυφαίας ποδοσφαιρομάνας του κόσμου να κατάγονται από κάποια από τις χώρες της Αφρικής.
Δηλ. δεν είναι καθόλου απίθανο, ο αγώνας Βραζιλίας-Γκάνας της περασμένης Δευτέρας, να ήταν, όσον αφορά τουλάχιστον κάποιους από τους συμμετέχοντες, ένας αγώνας Γκάνας εναντίον Γκάνας.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο στην χθεσινή Ελευθεροτυπία:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=115,id=9578580

Καλοκαίρι & φαγητό: μια πονεμένη ιστορία

Οι διακοπές πιστεύω πως είναι μία από τις πλέον πρόσφορες περιόδους για κακή διατροφή.
Λίγο το ότι συνήθως τρώμε έξω, λίγο η γενικότερη χαλαρή διάθεση, μας οδηγούν όχι μόνο στο να παίρνουμε περιττά κιλά αλλά και πιθανόν να ακολουθούμε ένα τρόπο διατροφής αρκετά επικίνδυνο για την υγεία μας.

Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες ένα σχετικό άρθρο για τι πρέπει να προσέχουμε την περίοδο αυτή.
Έτσι:
- Προσοχή στις κάθε είδους ''cola'' - κάθε κουτάκι έχει περίπου 8 κουταλιές του γλυκού ζάχαρη.
- Ένα δροσερό ποτήρι κρασί είναι σαφώς προτιμότερο από ένα ποτήρι μπύρα.
- Να αποφεύγουμε (όταν τρώμε έξω) την κατανάλωση κρέατος σε μορφή κιμά σε μπιφτέκια ή τηγανητά κεφτεδάκια. Πρόκειται για ένα τρόφιμο που νοθεύεται εύκολα, τόσο με την προσθήκη καρυκευμάτων, όσο και ψωμιού, αλευριού κλπ. Έτσι από ένα φαγητό ελαφρύ και εύπεπτο που κανονικά θα ήταν μπορεί να προκαλέσει δυσπεψία.
- Όταν τρώμε σε κάποια ταβέρνα να προτιμούμε την κλασική αγγουροντομάτα από τα χόρτα. Σε μέρη όπως οι ταβέρνες τουριστικών περιοχών, όπου ένας μεγάλος αριθμός πελατών πρέπει να εξυπηρετηθεί, είναι πολύ δύσκολο το προσωπικό να επιδείξει την απαιτούμενη προσοχή στον σωστό καθαρισμό που είναι απαραίτητο για μια τροφή όπως τα χόρτα, τα οποία λόγω της μορφής τους μαζεύουν διάφορους μικροοργανισμούς. Έτσι μια τροφική δηλητηρίαση είναι πολύ επίφοβη (ομολογώ ότι αυτή την παράμετρο δεν την είχα σκεφτεί και τα χόρτα αποτελούσαν μέχρι τώρα, σχεδόν πάντα, ένα από τα ''σίγουρα'' πιάτα στην παραγγελία μου).
- Τα φρούτα είναι μία πολύ καλή επιλογή (και) για το καλοκαίρι, ωστόσο φρούτα όπως το σταφύλι και το καρπούζι περιέχουν αρκετή φυσική ζάχαρη.

Διαβάστε το σχετικό άρθρο - είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό:
http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=625

Ο πλανήτης συγκεντρώνεται στις μεγάλες πόλεις

Eίναι γνωστή η μεγάλη ανάπτυξη της αστυφιλίας που παρατηρήθηκε στη χώρα μας τις περασμένες δεκαετίες, με την Αθήνα να συγκεντρώνει το 1/4 περίπου του πληθυσμού της Ελλάδας. Είναι γνωστά τα προβλήματα που δημιούργησε όπως και οι αναλύσεις επί αναλύσεων που αναπτύχθηκαν για το συγκεκριμένο φαινόμενο. Κοινός δε παρονομαστής όλων των αναφορών είναι το γεγονός ότι η κίνηση αυτή παρότι φαινόταν να έχει κάποια σημαντικά πλεονεκτήματα δεν οδήγησε τελικά στο πολυπόθητο ''καλύτερο επίπεδο ζωής'' που ήταν ο αρχικός της στόχος.

Πριν λίγες ημέρες λοιπόν, το FT.com δημοσίευσε ένα άρθρο σύμφωνα με το οποίο, στην τελευταία έκθεση της σχετικής υπηρεσίας του ΟΗΕ αναφέρεται πως μέχρι το 2030 τα αστικά κέντρα θα φιλοξενούν το 80% των κατοίκων του πλανήτη! Το πρόβλημα όμως δεν είναι απλά η έξαρση αυτή της αστυφιλίας αλλά το που θα μένουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Σύμφωνα λοιπόν με την Habitat (είναι η αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ) το μεγαλύτερο μερίδιο αυτής της ''ανάπτυξης'' στις πόλεις θα προέρχεται από φτωχοσυνοικίες.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ένας μεγάλος αριθμός από τους ανθρώπους που θα συγκεντρωθούν στα μεγάλα αστικά κέντρα θα μείνουν σε κάποιες φτωχογειτονιές με πολύ άσχημες (στην καλύτερη περίπτωση) συνθήκες διαβίωσης. Όπως μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά η Habitat, οι κάτοικοι των συνοικιών πεθαίνουν νωρίτερα, πλήττονται περισσότερο από τις φυσικές καταστροφές και έχουν λιγότερη πρόσβαση στην εκπαίδευση...
Το γιατί, προφανές: άθλιες, από άποψη υγιεινής αλλά και κατασκευής ''κατοικίες'', πολύ περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες για την απόκτηση οποιασδήποτε μορφής περίθαλψης αλλά και την απόκτηση στοιχειώδους εκπαίδευσης.

Εν ολίγοις, ζήτω η κοινωνία των 2 ταχυτήτων ...

Πηγή: http://www.euro2day.gr/articles/105088/

Η ''χρυσή'' γενιά

Το παρακάτω άρθρο κυκλοφορεί ευρέως τον τελευταίο καιρό στο διαδίκτυο και είναι αγνώστου πατρός:

"Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια10 και12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους«υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμεPlaystations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχοsurround, υπολογιστές ή nternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...''.


Λοιπόν, γεννήθηκα πριν το 1985 (πολύ πριν!) συνεπώς το άρθρο αυτό με αφορά. Έσπασα τα δόντια μου παίζοντας ξύλο, έπινα νερό κατευθείαν από τη βρύση, κόλλησα ψείρες στο σχολείο (όχι σαύρες με αεροβόλο δεν κυνηγούσα...). Είχα ελευθερία, υπευθυνότητα και τελικά ωρίμασα (αν και η γυναίκα μου δεν συμφωνεί και πολύ σε αυτό το τελευταίο). Δεν υπήρξα ένα ''κακομαθημένο'' και ''χαζοχαρούμενο'' παιδί όπως τα σημερινά. Συνεπώς αξίζω και εγώ όπως και όλη η γενιά μου τα συγχαρητήρια του συγγραφέως.
Όμως κάτι λείπει από αυτό το άρθρο... Η συνέχεια. Τι απέγινε άραγε αυτή η ''χρυσή'' γενιά; Πως πορεύεται σήμερα; Μήπως και αυτή στρογγυλοκάθεται κάθε βράδυ στον καναπέ του σπιτιού της βλέποντας reality; Μήπως και αυτή στέλνει SMS για να λάβει μέρος στις κάθε λογής Eurovision; Μήπως και αυτή επιλέγει τις Κυριακάτικες εφημερίδες της με κριτήριο τον αριθμό των DVD που προσφέρει η καθεμία; Μήπως και αυτή όταν δεν βρίσκει να παρκάρει το αυτοκίνητό της σε απόσταση 1 μέτρου από την πόρτα της σπιτιού της, προτιμά
να διπλοπαρκάρει εγκλωβίζοντας για ώρες κάποιους ανυποψίαστους συμπολίτες της;
Και μήπως τελικά είναι η γενιά που κατασκεύασε και προσφέρει στα παιδιά της ''Playstations'' κάνοντας τα ''χαζοχαρούμενα'' και αποφεύγοντας να ασχοληθεί ουσιαστικά μαζί τους;

Μισά μας τα λες σύντροφε...

Φεζουάδα ...

Λένε πως το φαγητό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να μελετήσει κανείς για να αρχίσει να καταλαβαίνει την κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία μιας χώρας. Τα ''Νέα'' λοιπόν, έχουν σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το πιο χαρακτηριστικό πιάτο κάθε χώρας που λαμβάνει μέρος στο Μουντιάλ. Πάρτε μία ... γεύση:

Κ ό σ τ α Ρ ί κ α : γκάλο πίντο (τηγανητό ρύζι και μαύρα φασόλια)
Ε κ ο υ α δ ό ρ : φανέσκα (σούπα με λαχανικά, μπακαλιάρο, μπαχαρικά και πίνατς)
Γ ε ρ μ α ν ί α : κάριβουρστ (λουκάνικο με σάλτσα από κέτσαπ και κάρι)
Α γ γ λ ί α : αγγλικό πρωινό (κρέας, αυγά, ψητές ντομάτες και διάφορα ψωμιά)
Σ ο υ η δ ί α : κεφτεδάκια
Τ ρ ι ν ι ν τ ά ν τ : τομπάγκο-καβούρι και καλαλού (ένα πικάντικο φαγητό με μπάμιες και καρύδα)
Α ρ γ ε ν τ ι ν ή : εμπανάδας (μπουρεκάκια με αλμυρή ή γλυκιά γέμιση)
Ο λ λ α ν δ ί α : στάμποτ (πατάτες πουρέ και χοιρινό με λάχανο)
Α κ τ ή Ε λ ε φ α ν τ ο σ τ ο ύ : ατιέκε (ένα κουσκούς με διάφορες ρίζες)
Σ ε ρ β ί α - Μ α υ ρ ο β ο ύ ν ι ο : σεβάπι (ψητά, πικάντικα μπιφτέκια)
Α ν γ κ ό λ α : μουάμπα ντε γαλίνχα (κοτόπουλο με σάλτσα ντομάτας και φοινικοκαρδιές)
Ι ρ ά ν : τσέλο κεμπάπ (κεμπάπ με ρύζι)
Μ ε ξ ι κ ό : μόλε πομπλάνο (πικάντικη σάλτσα σοκολάτας με κοτόπουλο)
Π ο ρ τ ο γ α λ ί α : κοζίντο α Πορτουγουέζα (κρέας μαγειρεμένο με λάχανο και όσπρια)
Τ σ ε χ ί α : σβίκοβα (ρόστο με ρίζες και σάλτσα από ξινή κρέμα)
Γ κ ά ν α : φουφού (χυλός από καλαμπόκι, ρύζι και γλυκοπατάτες)
Ι τ α λ ί α : σπαγγέτι Μπολονέζ
Η Π Α : χάμπουργκερ, κατά προτίμηση στο μπάρμπεκιου
Β ρ α ζ ι λ ί α : φεζουάδα (καπνιστά κρέατα μαγειρεμένα με μαύρα φασόλια)
Κ ρ ο α τ ί α : παστιτσάδα (ρόστο με νιόκι)
Ι α π ω ν ί α : ράμεν (νουντλς σταρένια, με σόγια, χοιρινό, αλοιφή ψαριού και λαχανικά)
Γ α λ λ ί α : κασουλέ (λουκάνικα και κρέατα μαγειρεμένα με άσπρα φασόλια, κρεμμύδια και μπαχαρικά)
Ε λ β ε τ ί α : ρόστι (τηγανητοί πατατοκεφτέδες)
Τ ό γ κ ο : πατ (καλαμποκίσιος χυλός με μαγειρευτά λαχανικά και κρέατα)
Σ α ο υ δ ι κ ή Α ρ α β ί α : μουφάλακ (σταρένιο πιλάφι με κρέας, κρεμμύδια και ντομάτες)
Τ υ ν η σ ί α : κουσκούς
Ο υ κ ρ α ν ί α : μπορστ (σούπα από παντζάρια και ξινή κρέμα)

Πάντως, ομολογώ ότι προτιμώ να απολαύσω τις απίστευτες εμπνεύσεις του Ροναλντίνιο πάνω στο χορτάρι από ένα πιάτο ''φεζουάδα'' ...

http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18558&m=P22&aa=1

Χιονισμένος Ιούνης

Nιφάδες χιονιού, λέει, εμφανίστηκαν τα ξημερώματα στο Βίτσι της Φλώρινας και τον Όλυμπο, ενώ το θερμόμετρο στη Φλώρινα έδειξε 9 βαθμούς!
Δεν είμαι ειδήμων στα μετεωρολογικά αλλά μήπως οι κλιματολογικές συνθήκες αρχίζουν να αλλάζουν επικίνδυνα;
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1732439_08/06/2006_155894

Μουντιάλ - ο κυρίαρχος της εβδομάδας

Την Παρασκευή ξεκινάει το Μουντιάλ. Είτε είναι φίλαθλος κανείς είτε όχι, δεν μπορεί θα πάρει μια μικρή γεύση από το κορυφαίο αυτό ποδοσφαιρικό γεγονός του πλανήτη.
Ομολογώ ότι αν και ποδοσφαιρόφιλος, τα τελευταία χρόνια η διάθεσή μου για να παρακολουθώ αγώνες έχει μειωθεί αισθητά... ίσως να είναι τα χρόνια που περνάνε, ίσως το άγχος και η κούραση της δουλειάς που με κάνουν να αναζητώ περισσότερο ύπνο - ποιος ξέρει.
Πάντως μερικές φορές αναπολώ τα χρόνια που πιτσιρίκος έβλεπα με δέος (και φανατισμό) τους αγώνες και ταύτιζα νοερά τον εαυτό μου με κάποιους από τους αστέρες της εποχής. Φυσικά, Πλατινί, Μαραντόνα, Τζόφ δεν έγινα ποτέ... Ανέκαθεν ήμουν ένας συμπαθητικός τερματοφύλακας, ενώ όταν δοκίμαζα την τύχη μου σε άλλη θέση...αλλίμονο στην ομάδα που με είχε στην ενδεκάδα της!

Για όλους λοιπόν τους ταλαντούχους αλλά ατυχήσαντες ποδοσφαιριστές όπως εγώ, έχω να προτείνω κάτι άλλο, λιγότερο επώδυνο και με λιγότερες πιθανότητες να εκτεθούν: Το παιχνίδι του minclip.com για το μουντιάλ του 2006. Διαλέξτε μία ομάδα και παίξτε ποδόσφαιρο με το πληκτρολόγιό σας. Κανείς δεν σας παρακολουθεί έτοιμος να καγχάσει στην πρώτη στραβοκλωτσιά σας, ενώ αν πάρετε την Βραζιλία και διαλέξετε ως αντίπαλο κανένα Τόνγκο ή καμμιά Ανγκόλα, ο θρίαμβος είναι σίγουρος!

http://www.miniclip.com/football/game.html