Οι φωτιές, η πραγματικότητα και το γυαλί
Δεν θα ασχοληθώ με τις φωτιές αυτές καθ' αυτές και τις τραγικές τους συνέπειες. Άλλωστε το φόβο και την αγωνία τα έζησα (τουλάχιστον πήρα μία ''γεύση'') όταν το περασμένο Σάββατο το απόγευμα μέσα σε λίγη ώρα αναγκάστηκα να μαζέψω τα βασικά και παίρνοντας τη γυναίκα και τα παιδιά μου να εγκαταλείψω το σπίτι μας στο Άνω Λαγονήσι αφού η μεγάλη φωτιά στα Καλύβια είχε αρχίσει να κατεβαίνει το βουνό και να κατευθύνεται προς τον οικισμό μας.Εξάλλου, οι τραγικές συνέπειες δεν σταμάτησαν το φοβερό αυτό τριήμερο. Θα συνεχίσουν και μετά, ιδιαίτερα ύστερα από λίγο καιρό όταν τα κανάλια δεν θα βρίσκουν πια κανένα λόγο (τηλεθέασης) για να ασχοληθούν και οι αρμόδιοι θα έχουν ξεχάσει τις υποσχέσεις τους. Τότε οι άνθρωποι αυτοί θα μείνουν πραγματικά ΜΟΝΟΙ, χωρίς σπίτι, περιουσία, μέλλον.
Θα ήθελα λίγο να μιλήσω για κάποια πράγματα που με εξόργισαν πραγματικά και που με αφορμή τις φωτιές μας έκαναν να δούμε το πρόσωπό μας στον καθρέπτη, όπως είναι πραγματικά, χωρίς φτιασιδώματα.
Θα ήθελα να μιλήσω για την τηλεόραση και τα απίστευτα πράγματα που ζήσαμε αυτό το διάστημα. Μια κρεατομηχανή που καταπίνει πια τα πάντα - που η κάθε τραγωδία είναι, φοβάμαι, η χαρά της ...
Εικόνα πρώτη:
Ο μπαρουτοκαπνισμένος πυροσβέστης που πιθανότατα την τελευταία εβδομάδα δεν έχει επιστρέψει ούτε για μία στιγμή στο σπίτι του, προσπαθεί (από το μέτωπο του πολέμου) να εξηγήσει γιατί πολλές φορές τα φυσικά φαινόμενα υπερβαίνουν τις ανθρώπινες δυνάμεις. Η κυρία όμως με το βαμμένο μαλλί που βρίσκεται με ασφάλεια στο στούντιό της δεν καταλαβαίνει από αυτά. Κάθε λέξη (όχι φράση, λέξη) του ανθρώπου αυτού, αποτελεί και μία αφορμή για νέα επίθεση από την κυρία. ''Γιατί δεν κάνατε αυτό; Γιατί δεν κάνατε το άλλο;''. Και από δίπλα ένα πάνελ από καλοντυμένους και βλοσυρούς, δήθεν ''εξοργισμένους'' κυρίους και κυρίες (πολιτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες - απ' όλα έχει ο μπαξές) να σιγοντάρουν κάθε νέα επίθεση της κυρίας. Ο ταλαίπωρος ο πυροσβέστης προσπαθεί να ολοκληρώσει μία φράση, μάταια... Γιατί είναι προφανές ότι το πάνελ του καναλιού έχει πολύ πιο ολοκληρωμένη γνώση για το πως γίνεται η δασοπυρόσβεση από αυτόν ...
Εικόνα δεύτερη:
Ο δημοσιογράφος τηλεφωνεί στο αρμόδιο υπουργό να του ζητήσει το λόγο γιατί για το επίδομα για τους πυρόπληκτους ζητείται ταυτότητα και ΑΦΜ (λες και ζητήσανε δηλ ληξιαρχική πράξη γέννησης - τόσο απίθανο του φάνηκε το απολύτως λογικό). Ο υπουργός υπό την πίεση και την κατακραυγή των media αναγκάζεται να ζητήσει ''υπεραπλούστευση'' των διαδικασιών. Αποτέλεσμα: σε δύο ημέρες (και ενώ ο κάθε απίθανος από κάθε γωνιά της Ελλάδας σπεύδει -αναπόφευκτο δυστυχώς για τη ράτσα μας- να πάρει το παραδάκι) η κατακραυγή των media απλά αλλάζει αφορμή: φέρτε πίσω τα χρήματα του ελληνικού κράτους - βάλτε φραγμό στην ασυδοσία - να ζητάτε συγκεκριμένα έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι είναι πυρόπληκτοι ...
Εικόνα τρίτη (το συγκεκριμένο συμβάν το άκουσα αλλά με όσα έχω δει είμαι βέβαιος ότι είναι αληθινό):
Μέσα στην κορύφωση των τραγικών γεγονότων, ένα ρεπόρτερ κραυγάζει από κάποιο χωριό της Ηλείας: ''είμαστε αποκλεισμένοι - οι δρόμοι έχουν κλείσει από τις φλόγες - δεν μπορούμε να φύγουμε!'' (σημείωση: είναι οι ώρες που οι αρμόδιοι προσπαθούν -και μέσω των καναλιών- να αξιολογήσουν τη σοβαρότητα της κάθε κατάστασης και να επέμβουν ιεραρχώντας τη σοβαρότητα του κάθε περιστατικού).
Ξαφνικά στο σημείο που βρίσκεται ο ξαναμμένος ρεπόρτερ εμφανίζεται ο άρτι αφιχθείς μητροπολίτης της περιοχής που τρέχει από χωριό σε χωρίο προσπαθώντας να στηρίξει το ποίμνιό του. ''Πως ήρθατε εδώ;'' ρωτά ο έκπληκτος ρεπόρτερ. ''Τι εννοείτε''; απαντά ο ιεράρχης, ''με το αυτοκίνητό μου, κανονικά από το δρόμο''...
Εικόνα τέταρτη - και τελευταία:
Ανοίγω την τηλεόραση την ώρα του δελτίου των ειδήσεων - κατά λάθος όμως πατάω το κουμπί που κλείνει το ήχο. Έτσι έχω μπροστά του τον παρουσιαστή του δελτίου χωρίς να ακούω τι λέει. Η εικόνα που βλέπω είναι πραγματικά τρομακτική. Ένα κεφάλι ''εξοργισμένου'' ανθρώπου, με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά - που ανοιγοκλείνει ακατάσχετα το στόμα θέλοντας να καταπιεί δικαίους και αδίκους. Αυτή είναι εικόνα αποκάλυψης πραγματικά...
Κλείνοντας δυό λέξεις μόνο:
Στέλνω την αγάπη ενός βολεμένου πρωτευουσιάνου προς όλους χτύπησε η μεγάλη τραγωδία. Δεν λέω ότι συμπάσχω μαζί τους. Γιατί αυτό είναι μία μεγάλη λέξη. Και σε λίγες εβδομάδες όταν όλοι εμείς θα έχουμε επιστρέψει για τα καλά στην καθημερινότητά μας και τα κανάλια θα ασχολούνται πια με τις εκλογές και την επόμενη ημέρα, αυτοί οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο πραγματικά ΜΟΝΟΙ είναι.
Στέλνω ακόμη την βαθιά εκτίμησή μου προς όλους τους πυροσβέστες για όσα έκαναν για τον τόπο μας τούτες τις ημέρες. Κυρίως όμως, γιατί εκτός από τις φωτιές τους βρήκε μία ακόμη χειρότερη λαίλαπα: τα κανάλια και η ''υπεύθυνη'' ενημέρωση ...
