Άνθρωποι & computer

Θυμάμαι πόσο είχα εντυπωσιαστεί όταν πριν από αρκετά χρόνια είχα διαβάσει τον τρόπο δημιουργίας των κινουμένων σχεδίων. Μου είχε φανεί υπέροχο να σχεδιάζεις κάτι πάνω σ' ένα κομμάτι χαρτί και αυτό να αποκτάει κίνηση και φωνή.
Από την περασμένη εβδομάδα λοιπόν τα «χειροποίητα» κινούμενα σχέδια της Walt Disney αποτελούν οριστικά παρελθόν. Ήδη, με τις δυνατότητες που παρέχουν πλέον οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι σχεδιαστές της εταιρίας είχαν μειωθεί κατά τα δύο τρίτα. Την προηγούμενη εβδομάδα ωστόσο, η εταιρία απέλυσε και τους τελευταίους 650 εργαζόμενους οι οποίοι σχεδίαζαν με το χέρι.

Οι εποχές αλλάζουν, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και το internet κυριαρχούν και δικαίως κι όμως κάτι δεν πάει καλά... Και το λέει αυτό κάποιος που εξασφαλίζει τα προς το ζειν από το μέσο αυτό.
Και εν τέλει αυτό που μένει είναι οι 650 άνθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους και οι χιλιάδες άλλοι που χάνουν τις δουλειές τους καθημερινά.

Γιατί έχω την αίσθηση ότι τεχνολογία και ανθρώπινη ευημερία προς το παρόν δεν συναντιούνται ...

Free ή ''cheap'' press;

Αφορμή για το συγκεκριμένο σημείωμα αποτέλεσε μία είδηση που διάβασα σήμερα. Κυκλοφορεί (ή κυκλοφόρησε) λέει ένα μηνιαίο ''free'' έντυπο που θ' αφορά τα πανεπιστήμια και τους φοιτητές και προφανώς θα μοιράζεται δωρεάν σε αντίστοιχους με το περιεχόμενό του χώρους.

Η προσωπική μου άποψη για όλα αυτά τα έντυπα που έχουν πλημμυρίσει metro, cafe και γενικότερα χώρους που έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τη μαζική προσέλευση κόσμου, είναι ότι για τα περισσότερα από αυτά δεν θα έδινε κανείς ούτε 50 λεπτά να τα αγοράσει, αν λανσάρονταν ως κανονικές εφημερίδες ή περιοδικά, στα περίπτερα.

Ελάχιστο ρεπορτάζ, ανύπαρκτες σχεδόν αποκλειστικότητες και επιδερμική αναφορά των γεγονότων της προηγούμενης ημέρας με ένα και μόνο στόχο: έσοδα από διαφημίσεις. Κι ο στόχος αυτός είναι σχετικά εύκολος, με την έννοια ότι όλοι μας λίγο πολύ θα υποκύψουμε στον πειρασμό του τζάμπα. Περνάμε το πρωί από το σταθμό metro της περιοχής μας και μας προσφέρονται δωρεάν 3-4 εφημερίδες και κάμποσα περιοδικά. Γιατί να μην τα πάρουμε; Τι ζητούν από εμάς; Απλά να απλώσουμε το χέρι μας. Κάπως έτσι οι ''πωλήσεις'' τους φαίνονται υψηλές και η προσέλκυση διαφήμισης σχετικά εύκολη. Άλλωστε, ένα έντυπο με ελάχιστες απαιτήσεις σε δημοσιογραφικό δυναμικό και χαμηλή ποιότητα χαρτιού μπορεί, καταρχήν, να βγάλει σχετικά εύκολα τα έξοδά του και ότι περισσεύει...κέρδος.

Το ερώτημα όμως για εμάς τους αναγνώστες, προφανές: στην εποχή της υπερπροσφοράς ενημέρωσης από τηλεόραση, internet, ραδιόφωνο, μας προσφέρουν κάτι όλα αυτά τα έντυπα;

Προσωπικά πάντως από μία εφημερίδα θα περίμενα δύο πράγματα: πραγματικό ρεπορτάζ και άποψη. Αυτό είναι το ζητούμενο κι ας βγουν τέτοιου είδους free εφημερίδες και για τους εμπόρους, τους οδοντιάτρους, τους εργαζόμενους άνω των 40 με μουστάκι ή τις μητέρες με 2 παιδιά εκ των οποίων το ένα ξανθό . . .

Μια ξεχωριστή ζωή

Στις 3 Ιουνίου του 2005, στις 6.10 το απόγευμα, ένα αυτοκίνητο έχοντας αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα παρέσυρε και σκότωσε μια γριούλα κάπου στην Αθήνα.
Οι προσπάθειες των αρχών να ανακαλύψουν την ταυτότητα του θύματος στάθηκαν άκαρπες. Κανείς δεν την αναγνώρισε - κανείς δεν την αναζήτησε. Έπειτα από παραμονή 4 εβδομάδων, αρχικά στο Ασκληπιείο και κατόπιν στο κεντρικό νεκροτομείο του Λαΐκού, δόθηκε η άδεια για τον ενταφιασμό. Τάφηκε κάπου στην ανατολική άκρη του νεκροταφείου Ζωγράφου· εξόδιος ακολουθία δεν έγινε.

Ποιά ήταν όμως αυτή η γριούλα; Και γιατί το επόμενο Πάσχα, κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν τα ίχνη της;
Τι είδους ζωή έζησε; Γιατί κάποιοι τη θεωρούσαν ''τρελλή'', κάποιοι άλλοι όμως που την γνώρισαν από κοντά έχουν τελείως διαφορετική άποψη;
Για τη Στέλλα (τη ''Στελλίτσα'') από την Κωνσταντινούπολη ο λόγος ...

http://www.parembasis.gr/2006/frames_06_06.htm
(click στο άρθρο ''Μια θαυμαστή σύγχρονη ιστορία...'')

Στόχος: Ματεράτσι!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ιταλοί είναι από τους λαούς που έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ. Μια αίσθηση που ενίοτε φτάνει και στο πικάρισμα.
Την επόμενη μέρα του τελικού, η Gazzetta dello Sport δημιούργησε στην ιστοσελίδα της (www.gazzetta.it) ένα on-line game στο οποίο ο παίκτης προσπαθεί να πετύχει, χειριζόμενος με το ποντίκι έναν ''ψηφιακό'' Ζιντάν, με κεφαλιά έναν ''ψηφιακό'' Ματεράτσι που εμφανίζεται συνεχώς σε διάφορα σημεία στο πεδίο του παιχνιδιού.
Πρωτόγονο ίσως σχεδιαστικά, αλλά το timing εξαιρετικό. Άλλωστε η μεγάλη δύναμη του internet αυτή είναι: η αμεσότητα - ακόμη και στην πλάκα.
Αξίζει να παίξετε το παιχνίδι (διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα) για να δείτε πως τελειώνει - εκεί το πικάρισμα φτάνει στην αποκορύφωσή του!
http://www.gazzetta.it/openxlink.shtml?http://widelec.org/zidane.html

Τίτλοι τέλους

Μουντιάλ ήταν και πέρασε.
Ομολογώ ότι δεν το παρακολούθησα επισταμένως (όπως τις παλιές καλές εποχές που είχα άφθονο χρόνο στη διάθεσή μου) ωστόσο δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω κάποια πράγματα:

- Πρώτον, αυτό που λίγο - πολύ όλοι συνειδητοποίησαν μετά από αυτή τη διοργάνωση: ότι η τεχνική και η φαντασία έχουν δώσει για τα καλά τη θέση τους στην δύναμη και την ταχύτητα (και αυτό προσωπικά δεν με ενθουσιάζει).

- Δεύτερον, ομάδες που ίσως θα άξιζαν να είναι στην τετράδα, έμειναν στα μισά∙ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: Αργεντινή (θεωρώ ότι ήταν σαφώς καλύτερη ομάδα από Ιταλία, Γερμανία & Πορτογαλία).

- Τρίτον, οι μεγάλοι παίκτες αποτελούν πια είδος προς εξαφάνιση. Η ύπαρξη των Ροναλντίνιο, Μπουφόν και βέβαια του Ζιντάν, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Άλλωστε ο Ζιντάν από σήμερα δεν είναι πλέον εν ενεργεία ποδοσφαιριστής.
Και επειδή ακούω διάφορα από διάφορους ειδήμονες για τον Ροναλντίνιο θα ήθελα να σημειώσω τα εξής: Κι εγώ συμφωνώ πως πέρασε απαρατήρητος από το φετινό Μουντιάλ. Αυτό όμως διαγράφει την αξία του; Διαγράφει τις υπέροχες ποδοσφαιρικές στιγμές που μας έχει κατά καιρούς χαρίσει; Κατά την ταπεινή μου άποψη ο Ροναλντίνιο είναι μία στόφα ποδοσφαιριστή που σπανίζει. Και δεν έχει καμμία σχέση με όλα αυτά τα ''βιονικά'' παλικάρια που αλωνίζουν πια τα γήπεδα αλλά από μπάλα...

Τέλος θα ήθελα να σημειώσω κάτι που πλέον μ' ενοχλεί πολύ. Με αφορμή τη μεταγραφική περίοδο που διανύουμε σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ και τα ποσά που ακούγονται (αλλά και δίνονται) στις μεταγραφές, λίγες σκέψεις μόνο:
Είναι δυνατόν τα πράγματα να έχουν ξεφύγει τόσο; Είναι δυνατόν να δίνονται € 800.000 - 900.000 το χρόνο για ένα παιδί 25 ετών που απλά είναι ένας καλός έλληνας ποδοσφαιριστής;
Είναι δυνατόν (όπως διαβάζω τελευταία στις εφημερίδες) να δοθούν 2,5 εκατομμύρια Euro το χρόνο για κάποιον μπασκετμολίστα - όσο καλός κι αν είναι;

Βρε παιδιά -συγχωρέστε με αν ακούγομαι συντηρητικός-, μήπως τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται κάτι παραπάνω από προκλητικά;
Μήπως αρχίζουμε να ''χάνουμε την μπάλα'';