Συμπλήρωμα στο προηγούμενο post - το διάβασα στα σημερινά ''Νέα'' και αφορά τον τόπο που ζούσε ο νεαρός Αλβανός.
To χωριό Μπίτινσκα στο οποίο ζούσε ο νεαρός Αλβανός έχει περίπου 2.000 κατοίκους. "Η εικόνα του παραπέμπει στην Ελλάδα της δεκαετίας του '50'' σημειώνει ο δημοσιογράφος της εφημερίδας. ''Ελάχιστες γυναίκες κυκλοφορούν για να πάρουν νερό από την κεντρική βρύση, «αφού τις περισσότερες ώρες της ημέρας έχει διακοπή νερού στα σπίτια», όπως λένε. Για το ρεύμα ούτε συζήτηση- τέσσερις ώρες την ημέρα κατά μέσο όρο- ενώ οι δρόμοι χωμάτινοι και κακοτράχαλοι. Οι νέοι του χωριού κατακλύζουν τα καφενεία της γειτονικής πόλης- των 12.000 κατοίκων- της Μπιλίστης. Δουλειές δεν υπάρχουν και οι μισθοί των ιδιωτικών υπαλλήλων μετά βίας ξεπερνούν τα 100 ευρώ. Παρέες νεαρών, ηλικίας 25- 30 χρόνων, μιλούν σχεδόν συνωμοτικά. «Σχεδιάζουν πώς να φύγουν», θα απαντήσει ένας θαμώνας καφενείουκαφετέριας που καταλαβαίνει ελληνικά. Τα όνειρά τους κοινά, μια εργασία στην Ελλάδα, στην αρχή παράνομα και στη συνέχεια νόμιμα. Άλλωστε, η διαδικασία της βίζας είναι τέτοια, που θεωρούν απίθανο να την πάρουν. «Τα χωριά μας έχουν αδειάσει, όλοι είναι μετανάστες», καταλήγει ο ίδιος Αλβανός και συνεχίζει να μιλάει με την παρέα του για τα σχέδια της άλλης ζωής''.
Διαβάζοντας τα παραπάνω ίσως δώσουμε ένα ελαφρυντικό παραπάνω στους ανθρώπους αυτούς ακόμη και για κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις που πιθανόν κάποιοι από αυτούς δημιουργούν κατά καιρούς στον τόπο μας. Εμείς που δεν χρειάζεται να πάμε με τη στάμνα στο χέρι στην πλατεία του χωριού για να πάρουμε λίγο νερό, που διαθέτουμε ρεύμα επί 24 ώρου βάσεως και (οι περισσότεροι εξ ημών) προβληματιζόμαστε ''σοβαρά'' για το επόμενο gadget το οποίο θέλουμε να κάνουμε δικό μας.