Τηλεοπτική ομηρεία

Έχω καιρό να ενημερώσω το blog μου. Δυστυχώς οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας αφήνουν ελάχιστα περιθώρια χρόνου για οτιδήποτε άλλο.

Ο λόγος που με ώθησε να γράψω αυτές τις γραμμές είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό. Σκάνδαλα ή δήθεν σκάνδαλα, ''τιμητές'' που αποδεικνύονται χειρότεροι από αυτούς που κρίνουν και κυρίως άνθρωποι που ζουν και λειτουργούν κάτω από το φόβο του μεγάλου δικαστή, της τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Αυτό το τελευταίο είναι που με τρομάζει πιο πολύ απ' οτιδήποτε άλλο. Βλέπω ανθρώπους να ενεργούν με βάση το πως θα εμφανιστούν οι πράξεις τους στο γυαλί. Βλέπω ανθρώπους να μιλούν με βάση το πως θα ακουστεί αυτό που λένε στο γυαλί. Βλέπω ανθρώπους να δημιουργούν σχέσεις και ''φιλίες'' με βάση τη θέση που έχει ο ''φίλος'' τους στο γυαλί.

Βλέπω τρομαγμένους ανθρώπους. Είμαστε τρομαγμένοι άνθρωποι. Δεν μας ενδιαφέρει το τι κάνουμε αλλά το πως θα φανεί. Δεν μας ενδιαφέρει αν αυτό που κάνουμε είναι σωστό αλλά εάν ''φαίνεται'' σωστό τηλεοπτικά. Ζούμε υπό το κράτος του φόβου μήπως η κάθε πράξη μας μπορεί και να ''παρεξηγηθεί'' επειδή κάποιοι άλλοι έχουν διαφορετική άποψη ή άλλα συμφέροντα αλλά και τη δύναμη να τα επιβάλλουν.

Αναζητείται παλικαριά - η προσωπική παλικαριά του καθενός.