San Francisco off line

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου ''Συμβαίνουν και αλλού (και μάλιστα πολύ χειρότερα)'', η είδηση που μόλις διάβασα:
Εργαζόμενος στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του Σαν Φρανσίσκο κλείδωσε το πανάκριβο δίκτυο υπολογιστών της πόλης (αξίας 3 εκ. δολαρίων) και αρνείται να αποκαλύψει στην αστυνομία τον κωδικό πρόσβασης!

Αποτέλεσμα; το δίκτυο συνεχίζει μεν να λειτουργεί, κανείς όμως δεν μπορεί να αλλάξει τις ρυθμίσεις ή να επαναφέρει τη λειτουργία του αν κάτι πάει στραβά. Στους υπολογιστές δε του δικτύου, βρίσκεται αποθηκευμένο το 60% των δεδομένων της πόλης, ανάμεσά τους τα αρχεία της αστυνομίας, η βάση δεδομένων του μισθολογίου και η υπηρεσιακή ηλεκτρονική αλληλογραφία.

Η δημοτική αρχή συνεργάζεται τώρα με την εταιρεία Cisco για να επιλύσει το πρόβλημα. Αν όμως ο υπάλληλος (που έχει ήδη οδηγηθεί στη φυλακή) δεν αποκαλύψει τον κωδικό, η πόλη θα πρέπει να αντικαταστήσει τους δρομολογητές και τους διακόπτες του δικτύου, μια κίνηση που εκτιμάται ότι θα κόστιζε 250.000 δολάρια ...

Να λοιπόν που και σε πιο ''προηγμένες'' χώρες, με εξαιρετικά συστήματα ασφαλείας, υποδομές κλπ κλπ ένας άνθρωπος μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.

Δεν το λέω για να παρηγορηθούμε για το δικό μας μπάχαλο - συνέβη πάντως.

Πηγή: www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=920249&lngDtrID=252

Συμβαίνουν και αλλού (και μάλιστα πολύ χειρότερα)

Τουλάχιστον τριάντα άνθρωποι στη Νιγηρία ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν κατά τη συγκέντρωση χιλιάδων ανέργων νέων έξω από τα κυβερνητικά γραφεία, οι οποίοι θα συμμετείχαν σε διαγωνισμό για πρόσληψη στο δημόσιο.
Ο διαγωνισμός γινόταν από την υπηρεσία μετανάστευσης για την πρόσληψη περίπου 1.000 ατόμων, όμως οι υποψήφιοι ξεπερνούσαν τους 100.000. Εξαιτίας όμως της μεγάλης προσέλευσης δημιουργήθηκε συνωστισμός και πανικός, με αποτέλεσμα να υπάρξουν θύματα.
«Όταν φτάσαμε στην πύλη ήταν κλειδωμένη και αρχίσαμε να τη σπρώχνουμε. Εννέα άνθρωποι ποδοπατήθηκαν και πέθαναν στο στριμωξίδι» δήλωσε ένας από τους υποψήφιους στην Πολιτεία Ενούγκου.
Πέντε υποψήφιοι σκοτώθηκαν στη γειτονική Πολιτεία Ανάμπρα, επτά στην Άμπια και άλλοι εννέα στην Καντούνα. Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης άλλοι τέσσερις έχασαν τη ζωή τους στην Ασάμπα, την πρωτεύουσα του Δέλτα.
Μάρτυρες ανέφεραν ότι είδαν νέους να ποδοπατούνται στα κέντρα προσλήψεων που είχαν δημιουργηθεί στις 36 πρωτεύουσες των Πολιτειών, ενώ ορισμένοι πέθαναν κατά τη διάρκεια μιας δοκιμασίας αντοχής, στην οποία έπρεπε να τρέξουν 2-3 χιλιόμετρα σε συνθήκες καύσωνα και με μεγάλη υγρασία ...
πηγή: http://www.cosmo.gr/News/Nigeria/205530.html

Το σύνδρομο της Δευτέρας ή TGI Friday

Όλοι νομίζω θυμόμαστε, από τα μαθητικά μας χρόνια το περίφημο σύνδρομο της Δευτέρας, όταν δηλ. η ανεμελιά του Σαββατοκύριακου άρχιζε να ''συννεφιάζει" εκεί κάπου μετά το μεσημεριανό φαγητό της Κυριακής. Μόλις δηλ. άρχιζαν να περνούν από το μυαλό οι πρώτες σκέψεις για τις τελευταίες επαναλήψεις που έπρεπε να γίνουν και για τη δύσκολη εβδομάδα που θα ξεκίναγε το επόμενο πρωί. Θυμάμαι δε να κυριαρχεί στο μυαλό μου η σκέψη: "δεν θα μπω στο Πανεπιστήμιο; 4 χρόνια θα μπορώ να κάθομαι όσο αργά θέλω τις Κυριακές το βράδυ, να βγαίνω τις βόλτες μου χωρίς το άγχος του επερχόμενου πρωινού". Και πράγματι για 4 χρόνια η Κυριακή βράδυ είχε η γίνει η αγαπημένη μου στιγμή της εβδομάδος. Βόλτες με τις παρέες σε μία Αθήνα με σημαντικά λιγότερη κίνηση απ' ότι το Σαββατόβραδο, cinema, θεάτρο, ατέλειωτες κουβέντες σε κάποιο από τα μεζεδοπωλεία της Πλάκας.

Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Το Πανεπιστήμιο τελείωσε και ο εργασιακός στίβος πήρε τη θέση του. Μαζί δε με αυτόν και το σύνδρομο της Δευτέρας που επανήλθε θριαμβευτικά. Έτσι τώρα πια η Κυριακή αρχίζει και πάλι να "σκουραίνει" κάπου εκεί νωρίς το απόγευμα. Σκέψεις για τους πελάτες με τους οποίους θα πρέπει να επικοινωνήσω την επομένη, τα ραντεβού που εκκρεμούν, τα ματς με τον ανταγωνισμό που πρέπει να κερδηθούν και τόσα άλλα. Όλα εκείνα που κάνουν το στομάχι να σφίγγεται και το φαγητό της Κυριακής να χωνεύεται πιο δύσκολα. Και τώρα πια δεν είμαστε 15 χρονών και το στομάχι μας έχει τις ευαισθησίες του ...

Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; Αφορμή στάθηκε ένα άρθρo των σημερινών ''Νέων'' (http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080707&nid=9123508&sn=&spid=876) που αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το θέμα.

Αξίζει δε να παραθέσουμε την παρατήρηση μίας ψυχολόγου για το θέμα:

"Εκνευρισμός και μελαγχολική διάθεση είναι τα πιο συχνά συμπτώματα. Κι όλα αυτά σε αντίθεση με το πώς αισθάνεται κανείς την Παρασκευή αργά το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα, όταν κλείνει πίσω του την πόρτα του γραφείου: χαρούμενος, ευδιάθετος, αισιόδοξος, κεφάτος, έτοιμος να απολαύσει τις χαρές του Σαββατοκύριακου», τονίζει. Συμπληρώνει δε ότι οι Αμερικανοί, που έχουν παράδοση στον εργασιακό τομέα αλλά και την ψυχολογία, έχουν ήδη ονομάσει τις δύο αυτές καταστάσεις: «Είναι το “Μonday blues”, η μελαγχολία δηλαδή της Δευτέρας και το “ΤGΙ Friday” (Τhank God Ιt΄s Friday), δηλαδή Δόξα τω Θεώ, είναι Παρασκευή"