Κάποιες σκέψεις

Προσπάθησα ν' αντισταθώ στον πειρασμό να γράψω κάτι για τα τελευταία γεγονότα με το θάνατο του 15χρονου αγοριού και όσα επακολούθησαν.
Να πω καταρχήν ότι δεν ξέρω αν το παιδί σκοτώθηκε επειδή ο αστυνομικός το πυροβόλησε επί τούτου, ή η σφαίρα εξοστρακίστηκε - υπάρχουν άλλοι που η δουλειά τους είναι να το βρουν και να αποδώσουν αντίστοιχα τις πρέπουσες ευθύνες.
Αυτό που ξέρω είναι ότι μία οικογένεια έχασε το γιο της και ο πόνος της είναι μεγάλος - και ως γονιός μπορώ νομίζω να συλλάβω κάπως το τι περνάει. Ακόμη ξέρω πως η οικογένεια του παιδιού αυτού επέδειξε μία αξιοπρέπεια που πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για όλους μας.

Αυτό όμως στο οποίο θέλω να σταθώ είναι η συμπεριφορά όλων ημών τούτες τις ημέρες. Προεξάρχοντος φυσικά του μεγαλύτερου -κατά την άποψή μου- προβλήματος της εποχής μας, της τηλεόρασης. Είναι απίστευτο το τι ακούστηκε αυτό το διάστημα από το μεγάλο γυαλί. Και το χειρότερο όλων είναι ότι διαμορφώνει απόψεις και συνειδήσεις...
Απο τη μία οι ''θλιμμένοι'' και ''προβληματισμένοι'' κύριοι, που μιλούσαν για την εξοργισμένη γενιά των €500 και της μηδενικής προοπτικής. Και ακούγοντάς τους να μην ξέρεις αν θα πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς είναι εκείνοι που διατηρούν στις εταιρίες τους νέα παιδιά με αυτό ακριβώς το καθεστώς ...
Από την άλλη, οι δημοσιογράφοι που ως γνώστες των πάντων μας δίνουν την πάντα αξιόπιστη γνώμη τους για το τι θα πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Έτσι, το βράδυ των γεγονότων, εξοργισμένοι αναρωτιώντουσαν ''που είναι το κράτος;'', που είναι η αστυνομία;''. Και το επόμενο πρωί όταν η αστυνομία συνέλαβε κάποιους από τους ταραξίες και προσπάθησε να συμμαζέψει κάπως τα πράγματα, ''εξοργισμένοι'' φώναζαν πως τέτοιες ενέργειες πυροδοτούν τη βία, κλπ κλπ.
Αλλά και εμείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών - κάθε άλλο. Κάνουμε σημαία την όποια άποψη του οποιουδήποτε επωνύμου -ηθοποιού, ''πνευματικού ανθρώπου'' κλπ- αμολύσει μία εξυπνάδα και ακολουθούμε κατά πόδας την οποιαδήποτε γραμμή χαράζει το οποιοδήποτε τηλεοπτικό κανάλι. Τα media έχουν υποκαταστήσει και την βούληση και τη συνείδησή μας.
Και εν πάσει περιπτώσει ας αποφασίσουμε εμείς, οι ψηφοφόροι, οι τηλεθεατές, οι καταναλωτές, οι γονείς, οι εργαζόμενοι, εμείς που συναποτελούμε την ελληνική κοινωνία τι ακριβώς θέλουμε όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Θέλουμε το κράτος να παρεμβαίνει και να αποκαθιστά την τάξη, ή θέλουμε να αφήνουμε αυτούς τους λεβέντες να ''ξεθυμαίνουν'' όπως χαρακτηριστικά είπε κάποιος. Γιατί να τα έχουμε και τα δύο δεν γίνεται ....

Το πρόβλημα φίλοι μου είναι ότι εμείς είμαστε πλήρως μπερδεμένοι - στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Μιλάμε τηλεοπτικά, κρίνουμε τηλεοπτικά, αποφασίζουμε τηλεοπτικά. Και ένας κόσμος μπερδεμένος είναι ένας κόσμος που ποδηγετείται εύκολα από κάποιον, αρκεί να το θέσει ως στόχο. Μήπως το έχει ήδη θέσει;