Το τέλος του Hi Fi & οι επιλογές των καταναλωτών

Ήταν κάπου στο 1992 όταν αγόρασα το πρώτο μου στερεοφωνικό (μετά από ατέλειωτο ''ψήσιμο'' στον πατέρα μου). Έκτοτε και για αρκετά χρόνια προχώρησα σε διαρκείς αναβαθμίσεις των συστημάτων μου πότε ακολουθώντας τη μόδα (από βινύλλιο σε CD) & πότε την επιδιώξη για καλύτερο ήχο (αλλαγές σε ενισχυτή και ηχεία). Κάποια στιγμή όλα αυτά τελείωσαν. Πρώτον γιατί συνειδητοποίησα ότι τα χρήματα που απαιτούνταν ήταν πολλά και η δαπάνη τελικά άσκοπη (καθώς η ποιότητα του ήχου κάποιων ''μεσαίων'' συστημάτων ικανοποιεί και με τον παραπάνω τον μέσο χρήστη) αλλά και γιατί μεγάλωσα και εκ των πραγμάτων οι ανάγκες και προτεραιότητες άλλαξαν. Τώρα πια, με τρία πιτσιρίκια γύρω μου, το stereo του σαλονιού είναι κλειδωμένο και σε πλήρη αχρηστία (τα καυμένα τα ηχεία που είν αι ''ακάλυπτα'' τα πληρώνουν όλα) και εγώ βολεύομαι μ' ένα μικρό compact το οποίο βρίσκεται -προς το παρόν- σε μη προσεγγίσιμο για τα παιδιά χώρο στο γραφείο μου.

Ο λόγος που έκανα όλες αυτές τις σκέψεις είναι ένα δημοσίευμα του Π. Αθανάσαινα στην ''Καθημερινή'':

(http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathworld_1_26/09/2007_187854)

για το τέλος των HiFi - τουλάχιστον με τη μορφή που τα ξέραμε. Στην εποχή του mp3 όπου σε μία μικροσκοπική συσκευή μπορείς ν' αποθηκεύσεις και ν' αναπαράγεις ένα τεράστιο αριθμό μουσικών αρχείων, ο -σαφώς- καλύτερος ήχος που προσφέρει το CD καθώς κι ένα καλό HiFi αναζητείται πλέον από έναν διαρκώς μειούμενο αριθμό καταναλωτών / ακροατών. Κι αυτό ενόσω, όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος, "ένα τραγούδι που έχει ψηφιοποιηθεί στα 128 kbps διατηρεί μόνο ένα μικρό μέρος των ηχητικών δεδομένων της αυθεντικής παραγωγής. Το μικρό ψηφιακό αρχείο είναι στην ουσία μια υπέρ-συμπιεσμένη έκδοση του πρωτότυπου. Επιπλέον, ανεξάρτητα από την ποιότητα του οικιακού ηχητικού συστήματος και τα υπέρογκα ποσά που πολλοί επενδύουν στην αγορά τους, ένα τέτοιο αρχείο θα έχει την ίδια χαμηλότερη ποιότητα που χαρακτηρίζει αυτή την ψηφιοποίηση''.

Eγώ θα έδινα 3 βασικούς λόγους για τους οποίους ο κόσμος επιλέγει πλέον το mp3:

i. Οικονομία (νομίζω δεν χρειαζεται ιδιαίτερη ανάλυση)

ii. Φορητότητα: όταν ο χρόνος παραμονής στο σπίτι έχει μειωθεί δραστικά δεδομένων των εργασιακών ρυθμών της καθημερινότητάς μας, η κυριαρχία των mp3 player είναι αναπόφευκτη.

iii. Ποιότητα μουσικής. Νομίζω ότι κι αυτός είναι ένας καθοριστικός παράγοντας. Όταν το προιόν αυτό καθεαυτό έχει φτηνύνει γιατί θα πρέπει ν' ακολουθήσει διαφορετική πορεία το μέσο αναπαραγωγής του;

Αγαπώ τη μουσική. Όταν κάπου στο 93-94 ''πρόδωσα'' το αγαπημένο μου πικάπ Dual για το πρώτο μου CD player το έκανα γνωρίζοντας ότι κάνω παραχωρήσεις σε θέματα ποιότητας ήχου. Όμως αυτό ήταν το μέλλον. Σε λίγα χρόνια η μουσική που άκουγα δεν θα ήταν διαθέσιμη σε δίσκους - όπως κι έγινε. Και η διαφορά στον ήχο είχε κυρίως σχέση με τη ''ζωντάνια'' του (σαν αντιστάθμισμα για την απώλεια της οποίας απαλλασσόμουν από τα ανυπόφορα ''τριξίματα'' του δίσκου και τον σχετικά σύντομο κύκλο ζωής του). Φοβάμαι ωστόσο ότι τα πράγματα έχουν πάρει την κατιούσα. Καλή η φορητότητα και τα δωρεάν downloaded αρχεία όμως με την ποιότητα του ήχου τι γίνεται; Και η διαφορά στην ποιότητα είναι πλέον αισθητή. Επειδή δεν μου αρέσει η αφοριστική τοποθέτηση σε θέματα τεχνολογίας (η οποία μας έχει προσφέρει άλλωστε τεράστιες δυνατότητες) θα ήθελα κάποια στιγμή να βρεθεί η ''χρυσή τομή''. Κι ελπίζω ότι θα βρεθεί.