Μια καλοκαιρινή θεατρική βραδιά

Τις περισσότερες φορές, η κούραση της δουλειάς, οι υποχρεώσεις που τρέχουν και πέρα του επαγγελματικού ωραρίου, αλλά και μια διάθεση τεμπελιάς που μας κυριεύει πολλές φορές (''άστο μωρέ θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες'') μας κρατάνε μακριά από πράγματα που αγαπάμε.
Χθες λοιπόν είπα να κάνω κάτι που παλιότερα ήταν μια από τις πρώτες μου επιλογές για τα καλοκαιρινά βράδια. Να δω θέατρο και μάλιστα στο Ηρώδειο, έναν χώρο που αγαπώ ιδιαίτερα.
Από πέρυσι είχα ακούσει καλά λόγια για το Κοριολανό του Σαίξπηρ που ανέβασε ο Μ. Κακογιάννης μόνο για δύο παραστάσεις και ο οποίος θα επαναλαμβανόταν και φέτος για μία και μόνη παράσταση (αλήθεια σκέφτομαι πως ''βγήκε'' οικονομικά μια τέτοια πολυάνθρωπη παραγωγή με μόνο τρεις παραστάσεις). Είπα λοιπόν χθες να μη χάσω την ευκαιρία. Ανηφόρισα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και βρέθηκα στον ιστορικό αυτό χώρο. Πρώτη εντύπωση: κόσμος πολύς και κόσμος διαφορετικός - ιδιαίτερα ηλικιακά. Άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας αλλά και μικρά παιδιά. Δεύτερη εντύπωση: παντελής απουσία ''επωνύμων'' του πολιτικού στίβου. Γιατί βρε παιδιά; Εκλογές έρχονται (αλλά μάλλον είχαν άλλα καλύτερα πράγματα να κάνουν). Τρίτη εντύπωση: ειδικός χώρος (και ράμπα) για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ένα μεγάλο μπράβο, γιατί πέρα από τις βαρύγδουπες δηλώσεις ''προβληματισμού'' και ''συμπαράστασης'' υπάρχουν και κάποιοι που προφανώς νοιάζονται πραγματικά.

Η παράσταση: καλοστημένη και ''σφιχτή'' κινήθηκε σε αξιοπρεπέστατα επίπεδα αν και δεν απογειώθηκε. Ο Βόγλης συνεπής και έμπειρος, ο Κυριακίδης πειστικός (αν βελτιώσει και την κίνησή του μπορεί να δώσει πολλά σ' ένα είδος θεάτρου όπου ένα λάθος μπορεί να μεταβάλει το δραματικό σε γελοίο), η Βούρτση καλύτερη όλων. Η σημαντικότατη (και ίσως αδικημένη) αυτή ηθοποιός θυμίζει πόσο σπάνιο αλλά και σπουδαίο είναι να συνυπάρχουν κίνηση, φωνή και σκηνικό κύρος.

Μια τελευταία εικόνα: Ακριβώς κάτω από το σημείο που καθόμουν βρισκόταν μια οικογένεια που είχε ένα κοριτσάκι 7-8 ετών. Η πρώτη μου αντίδραση όταν το είδα ήταν η κλασική: ''τι το ταλαιπωρούν το παιδάκι κλπ...''. Μισή ώρα περίπου πριν ολοκληρωθεί η παράσταση (η οποία ξεκίνησε στις 9.15 και ολοκληρώθηκε γύρω στις 0.40) το κοριτσάκι είχε αρχίσει να κουράζεται (μεταξύ μας το ίδιο και εμείς - όσο θεατρόφιλος κι αν είσαι 3, 3 1/2 ώρες πάνω στο μπετόν όπως και να το κάνεις κουράζουν). Χωρίς ν' ακουστεί το παραμικρό παράπονο από μέρους του, ξάπλωσε στην αγκαλιά της μητέρας του και αποκοιμήθηκε. Μια υπέροχη εικόνα και μια υπενθύμιση σε όλους μας ότι ο σεβασμός δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα παιδείας.