Στην πράσινη γραμμή

To κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κομμάτι από το σημερινό άρθρο του δημοσιογράφου Α. Καρπετόπουλου στην εφημερίδα Sportday. Το αναδημοσιεύω χωρίς να κάνω το παραμικρό σχόλιο. Όταν το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί.

Οι νέες επιτυχίες του Μάρκου Παγδατή μου δίνουν την ευκαιρία να δημοσιεύσω μια επιστολή που μου είχε στείλει πριν από λίγο καιρό ο φίλος Πέτρος Κατιμετρτζόγλου, ο μπαμπάς του οποίου, ο Κυργιάκος, είναι ένας από τους πιο πιστούς αναγνώστες της εφημερίδας. Ο Πέτρος υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του στην Κύπρο και καταθέτει μια παρατήρηση εξαιρετικά παρήγορη. Μου γράφει λοιπόν:
«Εδώ και καιρό θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό από την Κύπρο που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Όντας στρατιώτης της ΕΛΔΥΚ στη Λευκωσία σχεδόν όλο τον περασμένο χρόνο, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω από κοντά την ιδιομορφία της συνύπαρξης δύο διαφορετικών λαών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, σας ενημερώνω ότι τα τελευταία χρόνια (από το 2004) οι πολίτες της Κύπρου, Ελληνες και Τούρκοι, μπορούν πλέον να μετακινούνται ελεύθερα στο νησί (με μεγάλη μου χαρά μάλιστα διάβασα σε μία συνέντευξη του Μιχάλη Κωνσταντίνου για τη συνήθεια των αδερφών μας Ελληνοκύπριων να ξοδεύουν τεράστια ποσά στα καζίνο της Κυρήνειας σε εβδομαδιαία βάση, την οποία επιβεβαιώνω πλήρως!). Στο θέμα μας όμως. Προφανώς θα αντιλαμβάνεστε την αξία της επιτυχίας του Μάρκου Παγδατή για τον λαό της Κύπρου. Αυτό που ίσως ο κόσμος αγνοεί είναι ότι ο Μάρκος ένωσε κατά κάποιον τρόπο τα πιτσιρίκια που χωρίζονται καθημερινά από την πράσινη γραμμή, μια νεκρή ζώνη πλάτους δύο οικοδομικών τετραγώνων που λειτουργεί ως σύνορο. Κατά τη διάρκεια των εξόδων μου στην πόλη της Λευκωσίας, είχα την ευκαιρία να παρακολουθώ από κοντά αυτοσχέδιους αγώνες τένις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων ηλικίας 10-14 ετών. Τόπος διεξαγωγής είναι το προαύλιο του Ιδρύματος Εθνάρχου Μακαρίου. Τα παιδιά έπαιζαν χωρίς ρακέτες (χρησιμοποιώντας τις τεντωμένες παλάμες των χεριών τους), ενώ τα όρια του γηπέδου δίνονταν από τις μεγάλες πλάκες του προαυλίου. Με εξαίρεση τις διαστάσεις, οι υπόλοιποι κανόνες του παιχνιδιού τηρούνται κατά γράμμα. Ολα τα παιδιά είχαν την ωριμότητα να μην τσακώνονται ΠΟΤΕ για τις αμφισβητούμενες φάσεις, επιδεικνύοντας ένα fair play αγωγής. Ενιωθες ότι γίνονταν πραγματικά διεθνείς αγώνες! Μερικά χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτά θα προστατεύουν την πατρίδα τους από την απειλή του σημερινού συμπαίκτη τους λίγα μέτρα πιο κει. Εύχομαι τα συρματοπλέγματα να είναι απλώς ένα διαφορετικό διαχωριστικό στο αυτοσχέδιο καινούργιο γήπεδό τους».