Free ή ''cheap'' press;

Αφορμή για το συγκεκριμένο σημείωμα αποτέλεσε μία είδηση που διάβασα σήμερα. Κυκλοφορεί (ή κυκλοφόρησε) λέει ένα μηνιαίο ''free'' έντυπο που θ' αφορά τα πανεπιστήμια και τους φοιτητές και προφανώς θα μοιράζεται δωρεάν σε αντίστοιχους με το περιεχόμενό του χώρους.

Η προσωπική μου άποψη για όλα αυτά τα έντυπα που έχουν πλημμυρίσει metro, cafe και γενικότερα χώρους που έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τη μαζική προσέλευση κόσμου, είναι ότι για τα περισσότερα από αυτά δεν θα έδινε κανείς ούτε 50 λεπτά να τα αγοράσει, αν λανσάρονταν ως κανονικές εφημερίδες ή περιοδικά, στα περίπτερα.

Ελάχιστο ρεπορτάζ, ανύπαρκτες σχεδόν αποκλειστικότητες και επιδερμική αναφορά των γεγονότων της προηγούμενης ημέρας με ένα και μόνο στόχο: έσοδα από διαφημίσεις. Κι ο στόχος αυτός είναι σχετικά εύκολος, με την έννοια ότι όλοι μας λίγο πολύ θα υποκύψουμε στον πειρασμό του τζάμπα. Περνάμε το πρωί από το σταθμό metro της περιοχής μας και μας προσφέρονται δωρεάν 3-4 εφημερίδες και κάμποσα περιοδικά. Γιατί να μην τα πάρουμε; Τι ζητούν από εμάς; Απλά να απλώσουμε το χέρι μας. Κάπως έτσι οι ''πωλήσεις'' τους φαίνονται υψηλές και η προσέλκυση διαφήμισης σχετικά εύκολη. Άλλωστε, ένα έντυπο με ελάχιστες απαιτήσεις σε δημοσιογραφικό δυναμικό και χαμηλή ποιότητα χαρτιού μπορεί, καταρχήν, να βγάλει σχετικά εύκολα τα έξοδά του και ότι περισσεύει...κέρδος.

Το ερώτημα όμως για εμάς τους αναγνώστες, προφανές: στην εποχή της υπερπροσφοράς ενημέρωσης από τηλεόραση, internet, ραδιόφωνο, μας προσφέρουν κάτι όλα αυτά τα έντυπα;

Προσωπικά πάντως από μία εφημερίδα θα περίμενα δύο πράγματα: πραγματικό ρεπορτάζ και άποψη. Αυτό είναι το ζητούμενο κι ας βγουν τέτοιου είδους free εφημερίδες και για τους εμπόρους, τους οδοντιάτρους, τους εργαζόμενους άνω των 40 με μουστάκι ή τις μητέρες με 2 παιδιά εκ των οποίων το ένα ξανθό . . .