Λευκός γάμος

Διάβασα στο e-tipos.com πριν λίγο την παρακάτω είδηση :

''Βιοτεχνία λευκών γάμων" στη Λάρισα
"Βιοτεχνία λευκών γάμων", προκειμένου να εξασφαλίσουν ελληνική υπηκοότητα είχαν στήσει οκτώ αλλοδαπές ρωσικής υπηκοότητας προκειμένου να διασφαλίσουν την νόμιμη παραμονή τους στην Ελλάδα με την σύμπραξη ισάριθμων ελλήνων πολιτών.
Οι πολιτικοί γάμοι έγιναν στην Λάρισα και τη Καρδίτσα το διάστημα από 2 Ιανουαρίου 2007 μέχρι και 22 Φεβρουαρίου 2007.
Οι οκτώ Ρωσίδες ηλικιών 20 έως 29 ετών, πήγαν στην υποδιεύθυνση Ασφάλειας Λάρισας και υπέβαλαν δικαιολογητικά για την έκδοση αδειών εργασίας ως σερβιτόρες. Στον έλεγχο των δικαιολογητικών που έγινε, διαπιστώθηκε ότι οι γυναίκες δήλωσαν ψευδείς διευθύνσεις κατοικίας στην Λάρισα γιατί αναζητήθηκαν από αστυνομικούς και δεν βρέθηκαν.
Από την αστυνομική έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι κατηγορούμενες, λίγες μέρες μετά την είσοδο τους με τουριστική βίζα στην Ελλάδα, τελούσαν πολιτικούς γάμους με προφανή σκοπό να διασφαλίσουν τη παραμονή και την εργασία στην Ελλάδα''.

Κάποιες ταλαίπωρες ψυχές, προφανώς κάτω από το φόβο της απέλασης και της επιστροφής στο πουθενά, κάνουν λευκούς γάμους με κάποιους λεβέντες συμπατριώτες μας -Κύριος οίδε με τι αντάλλαγμα- προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στη χώρα μας. Και μη νομισθεί βέβαια ότι αυτό είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Απλά εδώ έτυχε να το πιάσει η τσιμπίδα του νόμου. Αυτή είναι μία πραγματικότητα της Ελλάδος του 2008 την οποία θέλουμε να αγνοοούμε. Ο λαθρομετανάστης που εγκαταλείπεται ημιθανής από τους συμπατριώτες του σε κάποιο βουνό της Φλώρινας στην προσπάθειά τους να διαβούν προς την ''ελευθερία'', ο μικροαπατεώνας Καμερουνέζος που παραμένει έγκλειστος για μήνες σε κάποιο υπόγειο στα Πατήσια δεχόμενος φρικτά βασανιστήρια από κάποιους άλλους μετανάστες (http://viewto.blogspot.com/2007_11_01_archive.html), αυτή είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο σπουδαία από τη Ζαχοπουλιάδα και τους υπερήρωες δήθεν Μακεδονομάχους που εκμεταλλεύονται μια σπουδαία εθνική υπόθεση για να κερδίσουν λίγες ημέρες δημοσιότητας και μια καλή μαγιά για το προσωπικό τους μέλλον.

Τι θα ήθελα; Μια ελληνική κοινωνία και -κυρίως- μία ελληνική πολιτεία πολύ πιο ευαίσθητη και ευγενική απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Είναι / είμαστε; Πολύ αμφιβάλλω.