Χερ Όττο ...

Ήρθε στην χώρα μας μετά από μία καριέρα γεμάτη δόξα σε μία από τις πιο προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες του κόσμου. Έχοντας γεμίσει την τροπαιοθήκη του με πρωταθλήματα τα οποία πήρε όχι με μία ομάδα όπως η Μπάγερν αλλά με ομάδες όπως η Βρέντερ Βρέμης και η Καιζεσλάουτερν την οποία μάλιστα πήρε από την Β' κατηγορία και την οποία ανέβασε τη μία χρονιά στην Α' κατηγορία και την επόμενη της έδωσε το πρωτάθλημα! Ποδοσφαιρικό θαύμα του 20ου αιώνα χαρακτήρισε το "Kicker" αυτή την επιτυχία.

Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν, κουβαλώντας αυτή την ιστορία, αποφάσισε κάποτε να κάνει κάτι που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ έως τότε - ν' αναλάβει μία Εθνική και μάλιστα όχι μία καθιερωμένη δύναμη που θα του παρείχε εν πάσει περιπτώσει και κάποια εχέγγυα επιτυχίας ή έστω σοβαρής δουλειάς, αλλά μία από τις πλέον αδύνατες εθνικές ομάδες της Ευρώπης - μία εθνική που δεν είχε να επιδείξει καμμία ουσιαστική επιτυχία έως τότε (εκτός αν θεωρείται επιτυχία η πρόκριση μία φορά σε τελικά Euro και μία σε τελικά mundial). Μία δηλαδή μάλλον ανυπόληπτη ομάδα.

Όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα βρέθηκε αμέσως αντιμέτωπος με την πατροπαράδοτη ελληνική ''φιλοξενία''. Οι χαρακτηρισμοί ''παππούς'', ''συνταξιούχος'', ''ξεπερασμένος'' και τα παράγωγα αυτών ήταν το ''καλώς ήρθες'' του ελληνικού τύπου και των λοιπών ''ειδημόνων''.

Ο ''συνταξιούχος'' λοιπόν εν μέσω διαρκούς αμφισβήτησης και ειρωνίας, έβαλε το κεφάλι κάτω και δουλεύοντας σαν γνήσιος Γερμανός πέτυχε τον πρώτο στόχο- πρόκριση στο Euro '04 (η 2η μόλις, στην ιστορία της Ελλάδος).

Και σε αυτό το Euro, το καλοκαίρι του 2004 πέτυχε την μεγαλύτερη έκπληξη που έγινε ποτέ παγκοσμίως σε συλλογικό επίπεδο: οδήγησε αυτήν την ομάδα-κλωτσοσκούφι μέχρι τότε των ''μεγάλων'', στην κορυφή της Ευρώπης. Επιτυχία απίστευτη γι' αυτό το επίπεδο. Επιτυχία που για όσους βλέπουν λίγο μπάλλα καταλαβαίνουν ότι απέχει παρασάγγας από οποιαδήποτε επιτυχία έχει να επιδείξει η Ελλάδα σε οποιοδήποτε ομαδικό άθλημα.

Η Ελλαδίτσα των 10 εκατομμυρίων πρωταθλήτρια Ευρώπης!

Και οι Έλληνες; Πανηγύρια, ύμνοι για τον αρχιτέκτονα και τους ήρωες και μετά από λίγο...επιστροφή στα γνωστά....

Μάλιστα το γελοιοδέστερο όλων ήταν ότι η γκρίνια άρχισε από κάποιους ακόμη και κατά τις πρώτες ημέρες μετά το ασύλληπτο θρίαμβο. ''Ελά μωρέ κλεφτοπόλεμο έπαιξε'' έλεγε ο ένας, ''δεν υπάρχει πιο βαρετή ομάδα'' συμπλήρωνε ο άλλος - λες και ο Ρεχάγκελ είχε τον Ροναλτίνιο στη διάθεσή του και δεν το έβαζε... Και κοντά σ' αυτά η γνωστή καραμέλα της ανανέωσης...''Η ομάδα είναι γερασμένη - δεν το βλέπει;'' έκοβε ο ένας, ''πρέπει να διώξει όλους τους παλιούς και να προωθήσει νέους'' έραβε ο άλλος.

Και ο Γερμανός; Ο ''κολλημένος'', ως συνήθως έσκυψε το κεφάλι και σχεδιάζε την επόμενη μέρα. Και η επόμενη μέρα δεν άργησε να έρθει. 17/10/07 - η Ελλάδα θριαμβεύει μέσα στην Τουρκία και προκρίνεται πανηγυρικά, πρώτη και με διαφορά- στο Euro 2008. Έχοντας κάνει σταδιακά την ανανέωση που έπρεπε, διατηρώντας όλους τους παλιούς που πραγματικά μπορούσαν να τραβήξουν και κυρίως κρατώντας με νύχια και με δόντια το εξαιρετικό κλίμα στην ομάδα, έφτιαξε μία νέα ομάδα που σκέφτεται και δρα πρακτικά, εστιάζοντας στο αποτέλεσμα και παράλληλα αποδίδοντας το καλύτερο ποδόσφαιρο που μπορεί ν' αποδώσει.

Και οι επικριτές; Ποιος μίλησε για επικριτές; Αναδημοσιεύω αυτούσιο τον κεντρικό τίτλο μίας αθλητικής εφημερίδας στις 26/3/07 και στις 18/10/07 (ναι μόλις 8 μήνες έχουν περάσει).

26/3: ''Σπίτι σου χερ Όττο''

18/10 ''Πορθητές - Ρεχάγκελ: με καρδιά και μυαλό''.

Αλοίμονο, μέσα σε 8 μήνες και αυτός ο ''κολλημένος'' και άσχετος κάτι έχει μάθει...

Αλλά υπάρχουν και οι θρασύτεροι ακόμη. Διάβασα με έκπληξη κάποιον που με περισσό θράσος δήλωνε πως ''ευτυχώς'' που ο Όττο άκουσε τις παρατηρήσεις τους και γι' αυτό ήρθαν τα αποτελέσματα που ήρθαν. Δηλαδή θα πρέπει να τους ευχαριστήσει κι όλας...

Χερ Όττο πάρτο απόφαση. Ότι κι αν μας προσφέρεις, στην κατάκτηση του Μουντιάλ να μας οδηγήσεις, εμείς αυτοί είμαστε. Γκρινιάρηδες, μίζεροι, ξερόλες, κριτές των πάντων - θα σε δοξάζουμε το πρωί και θα σε σταυρώνουμε το βράδυ.

Ευτυχώς που υποψιάζομαι ότι μας αγαπάς με τα ελαττώμματά μας...