Ένα κουραστικό πρωτάθλημα

Βλέποντας και τα χθεσινά αποτελέσματα αναρωτιέμαι γιατί ένας φίλαθλος θα είχε το οποιοδήποτε ενδιαφέρον να παρακολουθήσει τη συνέχεια του πρωταθλήματος της Super League.

Ο κύριος λόγος -δηλ. να δει ποιος είναι αυτός που θα κόψει πρώτος το νήμα- ουσιαστικά δεν υφίσταται πλέον. Στην πραγματικότητα δε, δεν υφίσταται εδώ και αρκετό καιρό.

Ένα άλλος λόγος που ίσως θα αποτελούσε κίνητρο για τον οποιονδήποτε φίλαθλο θα ήταν να χορτάσει μπάλλα. Αυτός όμως μας έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Τρεις ομάδες, η μία εκ των οποίων φαίνεται να διακατέχεται από κάποιο περίεργο αυτοκαταστροφικό σύνδρομο (Παναθηναικός), η άλλη από εμφανή έλλειψη ποιότητος (ΑΕΚ) και η τρίτη από μια πλήξη, απόρροια τόσο της έλλειψης ανταγωνισμού όσο και του κορεσμού (Ολυμπιακός), προσφέρουν ένα άθλιο θέαμα όπου νικητής είναι ο λιγότερο κακός.

Συνεπώς τι μένει; Η συνήθεια - μόνο αυτή φαίνεται να μπορεί να κρατήσει πλέον το φίλαθλο ενεργό. Και το ποδόσφαιρο είναι η συνήθεια του Σ/Κύριακου. Όμως από μόνη της η συνήθεια δεν είναι ποτέ ικανή να δώσει την απαιτούμενη ώθηση για να προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Και το ποδόσφαιρο δεν θα αποτελέσει εξαίρεση στο συγκεκριμένο κανόνα ...

ΥΓ.: Ως φίλος του Ολυμπιακού θα ήθελα να σημειώσω και κάτι άλλο. Ούτε οι 10 βαθμοί διαφοράς, ούτε κάποιοι ωραίοι συνδυασμοί (απόρροια του γεγονότος ότι οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές παίζουν για χρόνια μαζί) μπορούν να κρύψουν την αλήθεια που είναι εμφανής δια γυμνού οφθαλμού. Αυτή η ομάδα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της. Και το καλοκαίρι ο ανασχεδιασμός είναι επιβεβλημένος - γιατί εάν συνεχίσει με το παρόν σχήμα φοβάμαι πως δεν θα τη σώσουν ούτε τα χάλια των άλλων ...