Η μάχη (επιβίωσης) του ελαιολάδου

Διάβαζα σήμερα στην εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ'' για τη μάχη που δίνει το ελαιόλαδο για την επιβίωσή του στα ελληνικά εστιατόρια - μάχη που μέχρι στιγμής χάνει από το σπορέλαιο.
Μου έκαναν λοιπόν εντύπωση 2 πράγματα:

Πρώτον, ότι τη μάχη αυτή τη χάνει ακόμη και στους κλασικότερους παραδοσιακούς ελαιοπαραγωγούς τόπους, όπως η Κρήτη. 8 στα 10 εστιατόρια στην Κρήτη τηγανίζουν λέει (και ξανατηγανίζουν και ξανατηγανίζουν...) με σπορέλαιο - καθότι πιο φθηνό. Το θλιβερότερο δε όλων είναι ότι -όπως δηλώνει ο διευθύνων σύμβουλος του Συνδέσμου Ελαιοπαραγωγικών Δήμων της Κρήτης- αν και οι πελάτες είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν έως και ένα ευρώ παραπάνω για κάθε μερίδα, εφόσον είναι μαγειρεμένη με ελαιόλαδο, εντούτοις οι καταστηματάρχες επιμένουν στη συντριπτική πλειοψηφία τους να χρησιμοποιούν σπορέλαιο - μεγιστοποίηση του κέρδους γαρ.

Δεύτερον, ότι ήδη έχει ξεκινήσει στη μεγαλόνησο μία οργανωμένη προσπάθεια με τη δημιουργία ενός δικτύου εστιατόρων οι οποίοι και θα προωθούν τη χρήση του ελαιολάδου, δημιουργώντας μάλιστα στα μαγαζιά τους ειδικές ''γωνιές ελιάς'' κάτι σαν μικρές εκθέσεις αφιερωμένες στο κρητικό ελαιόλαδο. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει μια ευαισθητοποίηση έστω και από μια μειοψηφία της συγκεκριμένης επαγγελματικής ομάδας - άλλωστε έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι μάλλον οι μειοψηφίες κάνουν τη διαφορά.

Τέλος, διαβάζοντας τα σχετικά ρεπορτάζ δεν μπορώ να μη σταθώ και σε κάτι ακόμη:
Όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, όταν κάποιος χρησιμοποιήσει λάδι για να τηγανίσει, περισσότερες από μία φορές, αυτό εύκολα γίνεται αντιληπτό από τον πελάτη. Αντίθετα, το πολυχρησιμοποιημένο σπορέλαιο δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό - τουλάχιστον στη γεύση. Κι αυτό, όπως είναι προφανές, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τα πράγματα για το ελαιόλαδο...