(Μικρή) Πασχαλινή απόδραση

Είναι Δευτέρα πρωί, η επομένη της Κυριακής του Πάσχα και θέλω κάπου να ''αποδράσω'' για λίγες ώρες. Σ' ένα μέρος που να είναι κοντά στο κέντρο, αλλά παράλληλα να είναι και ''μακριά'' από άποψη πρασίνου και ησυχίας. Θέλω να κάνω μια χαλαρή βόλτα ακούγοντας μόνο το θρόισμα των φύλλων, χωρίς αυτό να διακόπτεται από τα μανιασμένα κορναρίσματα των μηχανοκίνητων φίλων μας ή από τις κραυγές της αγχωμένης καθημερινότητάς μας. Ζητάω πολλά; Εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως ναι. Και όμως υπάρχουν περισσότερα από ένα μέρη που το προσφέρουν αυτό και που το μόνο που περιμένουν από εμάς είναι να τα γνωρίσουμε. Γιατί ακόμη και σήμερα, εν έτει 2006, η πολύπαθη Αττική προσφέρει ευκαιρίες για μια σύντομη επιστροφή στη φύση· στη φύση που ευτυχώς -έστω και κατ' εξαίρεση- έχουμε -προς το παρόν- σεβαστεί.

Χθες λοιπόν έκανα μια μικρή εξόρμηση στο δάσος της Καισαριανής. Απέχει μόλις 20 λεπτά από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης και η εμπειρία που προσφέρει είναι εξαίσια. Πρόκειται για έναν υπέροχο καταπράσινο φυσικό πνεύμονα, με πεύκα, κυπαρίσια και κάθε λογής άγρια λουλούδια. Αναρίθμητα μικρά μονοπατάκια ιδανικά για περιπάτους ηρεμίας μακριά από τα κάθε λογής τροχοφόρα. Παλιά εκκλησάκια (συμπεριλαμβανομένης και μίας Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής), μάρτυρες μιας άλλης εποχής. Μικρά ξέφωτα ιδανικά για τα πιτσιρίκια που θέλουν να τρέξουν και να κυλιστούν στο ''φυσικό'' γρασίδι.

Και εκεί που περπατάς μέσα στο δάσος, ξαφνικά από ένα άνοιγμα βλέπεις στο βάθος τον Λυκαβηττό και λίγο πιο αριστερά την Ακρόπολη. Τόσο κοντά και ωστόσο τόσο μακριά.
Και το τελευταίο και σπανιότερο: παρότι πολλοί παίρνουν μαζί τους φαγητό ή δεν παραλείπουν -παρά τις σχετικές απαγορεύσεις- ν' ανάψουν ένα τσιγάρο, ο χώρος είναι καθαρός ακόμη και στα πιο πολυσύχναστα μονοπάτια. Σεβασμός του νεοέλληνα προς τη φύση, ή σωστή συντήρηση του χώρου; Αν και τείνω προς το δεύτερο, η ουσία είναι ότι άφησα τα παιδιά μου να κυλιστούν άφοβα στο χώμα.


Να πάτε παιδιά!